Ο Γεωργιάδης είπε την αλήθεια. Αυτό είναι το πρόβλημα.

γράφει ο Κωνσταντίνος Καραγιάννης

Ο Γεωργιάδης έχει πει πολλά. Κάθε φορά που σφίγγουν τα πράγματα, βγαίνει αυτός. Φωνασκεί. Κάνει μαθήματα ήθους. Διδάσκει περί του εφικτού με την αυτοπεποίθηση του αλάνθαστου. Γυρνάει τις απόψεις του κάθε νέα κοινοβουλευτική περίοδο χωρίς να κοκκινίζει. Χειρίζεται το εκάστοτε αφήγημα με έναν και μόνο στόχο: να καταστήσει σαφές ότι αυτός και οι όμοιοί του είναι οι σωτήρες του έθνους.

Έχουμε μάθει να τον διαβάζουμε. Έχουμε μάθει να αντιδρούμε. Κι αυτός έχει μάθει να το απορροφά. Αυτή η δήλωση όμως είναι κάτι άλλο.

Είπε δημόσια, ήρεμα, σχεδόν διδακτικά, ότι τα χρέη των κομμάτων εξουσίας δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ. Και συνέχισε.

Δεν είναι ψέμα κάλυψης. Δεν είναι σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε. Είναι η αλήθεια — ειπωμένη με τον τρόπο που λες τον καιρό. Και αυτό είναι χειρότερο από οποιοδήποτε ψέμα.

Μας έδωσε το φάρμακο μια κι έξω για τη χρόνια αρρώστια μας. Εμείς όμως είμαστε τόσο συνηθισμένοι στη χρόνια θεραπεία που κάνουμε πως δεν το χρειαζόμαστε. Το σύστημα δεν κρύβεται πια. Εξηγεί τον εαυτό του. Και συνεχίζει.

Κι εμείς; Γράφουμε όπως πάντα. Αντιδρούμε όπως πάντα. Σχολιάζουμε, αναλύουμε, κατακρίνουμε — και την επόμενη μέρα όλα συνεχίζονται ακριβώς όπως πριν.

Τι άλλο πρέπει να μας πει για να αντιδράσουμε διαφορετικά;

Να μας βρίσει χυδαία; Μα δεν το κάνει ήδη — με άλλες λέξεις, με άλλο ύφος, με την ευγένεια του συστήματος που σου εξηγεί γιατί δεν σου χρωστάει τίποτα;

Το πρόβλημα δεν είναι ο Γεωργιάδης. Γιατί ο Γεωργιάδης δεν είναι μόνο φρουρός του συστήματος. Είναι το σύμπτωμά του. Και τα συμπτώματα δεν σώζουν — ούτε αυτό που νομίζουν ότι υπηρετούν.

Κάποτε έγραψα ότι ο Γεωργιάδης μοιάζει με τον Agent Smith, το εργαλείο που το Matrix έστειλε να προστατέψει την τάξη από τους «λαϊκιστές». Εκείνος που ήρθε να επιβληθεί σε όσους αποφάσισαν να βγουν από τα λιβάδια – μπαταρίες στον κανονικό σκληρό κόσμο. Να κρατήσει το σύστημα όρθιο.

Μόνο που ο Smith, όπως θυμόμαστε, κατέληξε να είναι ο ίδιος ο ιός.

Κάποια στιγμή το σύστημα θα χρειαστεί να σωθεί και από αυτούς που τώρα το σώζουν. Τότε θα στείλει τον επόμενο. Τον «νέο», τον «αντισυστημικό», τον «επαναστάτη» που θα απορροφήσει την οργή και θα την επιστρέψει άπραγη.

Το Matrix δεν καταρρέει από επαναστάτες. Τους ενσωματώνει.

Οι βάρβαροι του χθες ήταν μια κάποια λύση. Οι σωτήρες του σήμερα είναι η επόμενη.

Το σύστημα δεν χρειάζεται να νικήσει κανέναν. Αρκεί να τους κάνει χρήσιμους.

Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε συνηθίσει να μετράμε κάθε φορά την αγανάκτησή μας σε υποδιαιρέσεις ατομισμού — και ποτέ σε μονάδες αξιοπρέπειας.