Είμαστε στον αέρα – 11/6/26 | Kυρανάκης; – Mπέλφαστ – Tραγούδια της Θάλασσας

Εκλογή του Κώστα Κυρανάκη στη θέση του γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας. Για όσους θυμούνται τον Κυρανάκη των Πρεσπών — τον πολιτικό που εμφανιζόταν καθημερινά στα τηλεοπτικά πάνελ καταγγέλλοντας τη συμφωνία ως εθνική υποχώρηση, δηλώνοντας ότι δεν θα χρησιμοποιούσε τον όρο «Βόρεια Μακεδονία» — η εξέλιξη είναι εντυπωσιακή. Σήμερα βρίσκεται στην κορυφή του κομματικού μηχανισμού ενός κόμματος που εφάρμοσε τη συμφωνία χωρίς να την ανατρέψει. Το σημείο καμπής ήταν η γνωστή υπόθεση του «μπάρμπεκιου» έξω από τη δομή μεταναστών στα Διαβατά το 2019 — η στιγμή που το σύστημα εξουσίας της ΝΔ έδειξε δημόσια τα όριά του. Η παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη ήταν χαρακτηριστική. Από εκείνο το σημείο και μετά, ο Κυρανάκης επέστρεψε πιο θεσμικός, πιο προσεκτικός, πιο χρήσιμος για την ηγεσία.

Η σύγκριση με άλλες παρόμοιες διαδρομές είναι αποκαλυπτική. Ο Μπογδάνος αρνήθηκε να προσαρμοστεί και περιθωριοποιήθηκε. Η Λατινοπούλου επέλεξε αυτόνομο πολιτικό σχέδιο με σαφή δρόμο επιστροφής αφού ο λαϊκίστικος λόγος μπορεί εύκολα να αλλάξει για «το εθνικό συμφέρον» σε μια ενδεχόμενη συγκυβέρνηση. Ο Κυρανάκης ακολούθησε τον τρίτο δρόμο — την ενσωμάτωση. Αποδέχθηκε τους κανόνες, περιόρισε τις γωνίες του δημόσιου λόγου του και ανταμείφθηκε. Αυτό δεν είναι προσωπική αντίφαση μόνο του Κυρανάκη. Είναι η συμπύκνωση της αντίφασης ολόκληρου του σύγχρονου κομματικού συστήματος. Οι ψηφοφόροι θυμούνται τις υποσχέσεις. Τα κόμματα θυμούνται τις ισορροπίες. Και κάπου ανάμεσα χάνεται η πολιτική συνέπεια.

Αυτό φέρνει στο μυαλό αυτό που είπε πρόσφατα σε τηλεοπτική συζήτηση ο Θανάσης Αυγερινός, υπεύθυνος Τύπου του κόμματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» — ότι το βασικό είναι η εντιμότητα. Η φράση «κάποιος που να ξέρει να μην κλέβει» δεν είναι απλή. Είναι βαριά και ασήκωτη για το πολιτικό κατεστημένο. Ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο καθένας για τις νέες παρατάξεις, αυτό που τέθηκε δημόσια είναι μια βασική προϋπόθεση για το δικαίωμα του εκλέγεσθαι — που δυστυχώς αφαιρείται από τους εκτός συστήματος πολίτες μέσω μιας ανελέητης λασπολογίας και πακτωλού χρημάτων που ρέουν από την πολιτική ελίτ προς τα συστημικά ΜΜΕ.

Και σε αυτό το κλίμα, η κύρια πολιτική γραμμή «μονής κάλπης» που ευαγγελίζονται Μητσοτάκης-Κυρανάκης αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Αν η διαδρομή Κυρανάκη διδάσκει κάτι, είναι ότι «άλλο θα ψηφίσεις και άλλο τελικά θα βρεις στη Βουλή». Με ειρωνεία, αυτή ακριβώς την κατηγορία επιχειρούν να φορτώσουν στις νέες παρατάξεις — σαν να μην ήταν η ίδια τους η τακτική, σαν να μην γνωρίζουμε τη διαδρομή όσων τη διακηρύσσουν.

Στρεφόμαστε στην Εύβοια — που χαίρεται για ελάχιστα έργα και παίρνει με το τσουβάλι εξαγγελίες. Ανεξάρτητα από ό,τι έχει πανηγυριστεί, το νησί παραμένει πραγματικά ακρίτικο σε υποδομές. Και ο πρόσφατος σεισμός με κύρια δόνηση 5,2 Ρίχτερ στο Προκόπι — που συνεχίζεται με μετασεισμική δραστηριότητα — φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα των αποζημιώσεων για φυσικές καταστροφές σε μια περιοχή που ζει διαρκώς σε επιφυλακή.

Από τα τοπικά στα διεθνή — και στο Μπέλφαστ, όπου η επίθεση με μαχαίρι από τον 30χρονο Σουδανό Hadi Alodid, που κατηγορείται για απόπειρα ανθρωποκτονίας και κατοχή μαχαιριού, πυροδότησε δεύτερη νύχτα ακροδεξιών ταραχών. Το θύμα, ο Stephen Ogilvie, νοσηλεύεται με μόνιμες βλάβες — έχασε το αριστερό του μάτι. Η οικογένειά του εξέδωσε ανακοίνωση ζητώντας η τραγωδία να μην χρησιμοποιηθεί για να διχάσει τον κόσμο. Υδροβολείς, οχήματα στις φλόγες, λίστες με διευθύνσεις μεταναστών σε social media — και ταραχές που επεκτάθηκαν σε Γλασκώβη, Εδιμβούργο και Σαουθάμπτον.

Το ζήτημα όμως δεν είναι μόνο οι ταραχές. Είναι το σημείο μηδέν στο οποίο βρισκόμαστε: από τον αγοραίο μαρξισμό του «όλοι θα αφομοιωθούν, ας είμαστε αλληλέγγυοι» στα σοβινιστικά πογκρόμ του «να τους εξαφανίσουμε». Και η απόσταση ανάμεσα στις δύο αυτές θέσεις είναι ακριβώς ο χώρος όπου οι δημοκρατίες καλούνται να σταθούν — χωρίς να χάσουν ούτε την ανθρωπιά τους ούτε τη λογική τους.

Από τα διεθνή στα νέα της ψηφιακής μας «πραγματικότητας». Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Δασκαλάκης θέτει ένα ερώτημα που αξίζει να σταθούμε : μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη να μας κάνει πνευματικά τεμπέληδες; Η απάντηση εξαρτάται από το πώς τη χρησιμοποιούμε. Αν ως υποκατάστατο σκέψης — ναι. Αν ως συνεργάτη που μας απελευθερώνει για πιο σύνθετες εργασίες — μάλλον όχι. Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι ότι οι μηχανές θα γίνουν εξυπνότερες από εμάς. Είναι ότι εμείς θα σταματήσουμε να αμφισβητούμε τις απαντήσεις τους.

Στη συνέχεια, ζωντανά στο studio μας μίλησαν τα μέλη του Φίλομουσου Οργανισμού Καρυστίας Δημήτρης Κούρτης και Θάνος Τσουτσάνης, μαζί με τον μαέστρο Γιώργο Κοκκίνη, για την παράσταση «Τα Τραγούδια της Θάλασσας» — Κυριακή 14 Ιουνίου, 20:30 στο ΕΠΑΛ Αλιβερίου. Μια εκδήλωση που αξίζει να στηρίξουμε.

Δείτε και ακούστε τη συζήτηση μας εδώ :

Και φυσικά, σήμερα Πέμπτη, η βιβλιοπρόταση της εβδομάδας — «Αιχμάλωτοι της Γεωγραφίας» του Τιμ Μάρσαλ — που είναι ίσως η ιδανική συνέχεια του θέματος περί κριτικής σκέψης: ένα από τα πιο προσιτά βιβλία γεωπολιτικής που υπάρχουν, που εξηγεί γιατί οι αποφάσεις των κρατών δεν καθορίζονται μόνο από ηγέτες και ιδεολογίες, αλλά και από βουνά, ποτάμια και λιμάνια. Διαβάζοντάς το, αρχίζεις να βλέπεις τις διεθνείς εξελίξεις όχι ως τυχαία γεγονότα αλλά ως μέρος ενός πολύ παλαιότερου παιχνιδιού.

Δείτε και ακούστε όλη την εκπομπή εδώ :