Πότε θα δικαιωθούν ο Γκιόλιας και ο Καραϊβάζ;

γράφει ο Κωνσταντίνος Καραγιάννης

Η συνέντευξη του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στα «ΝΕΑ» δεν ήταν μια συνέντευξη αποκλειστικά για τη Marfin. Ήταν μια καθαρά πολιτική συνέντευξη με αφετηρία τη Marfin. Το αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα. Ξεκινά από την υπόθεση, αλλά πολύ γρήγορα περνά στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στην εγκληματικότητα, στην οικονομία, στην κυβέρνηση και στις επόμενες εκλογές.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί επιλέχθηκε αυτή η θεματολογία αυτή τη χρονική στιγμή. Η κυβέρνηση αναζητά τρόπο να ανακτήσει ακροατήριο στα δεξιά της, την ώρα που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν διαρροές και η συσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας δοκιμάζεται. Η Marfin εξακολουθεί να αποτελεί ένα γεγονός με έντονο πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο για ένα σημαντικό κομμάτι της εκλογικής της βάσης. Είναι ένα θέμα που κινητοποιεί αντανακλαστικά και – ορθότατα – υπενθυμίζει ένα τραύμα που παραμένει ανοιχτό.

Ο υπουργός επιμένει ότι η εξιχνίαση της υπόθεσης αποτελεί «θέμα τιμής» για την Ελληνική Αστυνομία. Αν αυτό αποδειχθεί στην αίθουσα του δικαστηρίου, θα πρόκειται για μια σημαντική εξέλιξη. Οι τρεις εργαζόμενοι της Marfin αξίζουν δικαιοσύνη και όσοι διέπραξαν το έγκλημα πρέπει να εντοπιστούν, να δικαστούν και, εφόσον κριθούν ένοχοι, να τιμωρηθούν.

Όμως η συνέντευξη δημοσιεύθηκε το Σαββατοκύριακο 18-19 Ιουλίου. Και η 19η Ιουλίου δεν είναι μια οποιαδήποτε ημερομηνία. Είναι η ημέρα που πριν από δεκαέξι χρόνια εκτελέστηκε ο Σωκράτης Γκιόλιας. Είναι αδύνατο να το θυμηθεί κανείς και να μη γεννηθεί ένα αυτονόητο ερώτημα.

Πότε θα εξιχνιαστούν οι δολοφονίες των δημοσιογράφων;

Ο Σωκράτης Γκιόλιας παραμένει αδικαίωτος. Το ίδιο και ο Γιώργος Καραϊβάζ. Μαζί τους μένει αδικαίωτη η δημοσιογραφία και εκτεθειμένη η δημοκρατία. Στην υπόθεση Καραϊβάζ υπήρξαν συλλήψεις, αλλά όχι καταδίκη. Στην υπόθεση Γκιόλια, η έρευνα δεν έφτασε ποτέ σε εκείνους που σχεδίασαν και εκτέλεσαν μία από τις πιο οργανωμένες δολοφονίες δημοσιογράφου στη σύγχρονη Ελλάδα.

Οι δολοφονίες δημοσιογράφων δεν είναι μόνο ανεξιχνίαστες ποινικές υποθέσεις. Είναι ευθεία επίθεση στην ελευθερία του Τύπου και βαθύ πλήγμα για τη δημοκρατία. Όταν ένας δημοσιογράφος δολοφονείται επειδή ερευνά και το κράτος δεν κατορθώνει να αποκαλύψει τους εντολείς και τους εκτελεστές, δεν μένει ανοιχτός μόνο ένας φάκελος. Μένει ανοιχτή μια πληγή για το κράτος δικαίου.

Γι’ αυτό το ερώτημα προς τον υπουργό είναι απλό και δεν χωρά πολιτικές αποχρώσεις.

Η Marfin είναι υπόθεση τιμής για την Πολιτεία. Είναι ζήτημα τιμής για τους πολίτες. Το ίδιο ισχύει για τις δολοφονίες του Σωκράτη Γκιόλια και του Γιώργου Καραϊβάζ. Όσο οι εντολείς και οι εκτελεστές παραμένουν άγνωστοι, δεν εκκρεμούν απλώς δύο ποινικοί φάκελοι. Διαιωνίζεται η ατιμωρησία, υπονομεύεται η ελευθερία του Τύπου και εδραιώνεται η πεποίθηση ότι στην Ελλάδα μπορεί κανείς να εξοντώσει έναν δημοσιογράφο χωρίς να λογοδοτήσει. Γι’ αυτό το ερώτημα προς τον υπουργό είναι συγκεκριμένο: πότε θα αποκτήσουν και αυτές οι έρευνες την προτεραιότητα, την επιμονή και τα μέσα που απαιτεί η θεσμική τους βαρύτητα;