Ε΄ Κυριακή των Νηστειών: Η Δύναμη της Προσευχής και η Εμπιστοσύνη στο Θέλημα του Θεού
Το κεντρικό μήνυμα που ανέδειξε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καρυστίας & Σκύρου κ. Σεραφείμ στο 5ο κατά σειρά κήρυγμα του στον Ι.Ν. Αγίας Μαρίνας Αλιβερίου ήταν η μεγάλη αξία και αναγκαιότητα της προσευχής ως ζωντανής σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Τόνισε ότι η προσευχή δεν είναι μια τυπική θρησκευτική πράξη, αλλά διάλογος του παιδιού με τον Πατέρα, του πλάσματος με τον Πλάστη, μια ανεκτίμητη τιμή και δυνατότητα που δόθηκε μόνο στον άνθρωπο. Μέσα από αυτή τη σχέση ο άνθρωπος υψώνεται πνευματικά, ενώνεται με τον Θεό και μαθαίνει να ζει όχι με το δικό του θέλημα, αλλά μέσα στην εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού.
Στην ανάπτυξη του θέματος υπογράμμισε ότι η προσευχή είναι θεόδοτη διδασκαλία, ριζωμένη σε όλη την Αγία Γραφή, στην παράδοση της Εκκλησίας, στους Πατέρες, στους ασκητές και στη λειτουργική ζωή. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο «Πάτερ ημών», το οποίο παρουσίασε ως την κατεξοχήν προσευχή που δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός, σύντομη αλλά πλήρη, διδακτική και περιεκτική. Παράλληλα εξήγησε ότι η σωστή προσευχή δεν αρχίζει με απαιτήσεις, αλλά με ταπείνωση, με τη συναίσθηση της αναξιότητάς μας και με την ειλικρινή επίκληση του ελέους του Θεού.
Ιδιαίτερα σημαντικό σημείο του κηρύγματος ήταν η ανάλυση των βασικών στοιχείων της προσευχής. Ο Σεβασμιότατος τόνισε ότι η προσευχή πρέπει να περιλαμβάνει πρώτα δοξολογία, έπειτα ευχαριστία και τέλος δέηση. Δηλαδή ο άνθρωπος καλείται πρώτα να δοξάζει τον Θεό, να Τον ευχαριστεί για όλα, ακόμη και για τις δοκιμασίες, και έπειτα να καταθέτει τα αιτήματά του. Η προσευχή ολοκληρώνεται σωστά όταν ο άνθρωπος παραδίδει το αίτημά του στο θέλημα του Θεού, λέγοντας ουσιαστικά πως δεν ζητά να γίνει το δικό του θέλημα, αλλά ό,τι κρίνει ο Θεός για το αληθινό του συμφέρον.
Στο ίδιο πλαίσιο εξήγησε και τον τρόπο με τον οποίο απαντά ο Θεός στην προσευχή του ανθρώπου. Όπως ανέφερε, η απάντηση του Θεού είναι τριπλή: «ναι», «όχι» ή «περίμενε». Άλλοτε ο Θεός δίνει αμέσως αυτό που ζητείται, όταν αυτό είναι ωφέλιμο και αναγκαίο, άλλοτε δεν το δίνει γιατί δεν συμφέρει τον άνθρωπο, και άλλοτε καθυστερεί για να δοκιμάσει την πίστη, την υπομονή και την επιμονή του. Έτσι το μήνυμα του κηρύγματος ήταν ότι η προσευχή δεν ακυρώνεται όταν δεν βλέπουμε άμεσο αποτέλεσμα, αλλά συνεχίζεται με εμπιστοσύνη, υπομονή και σταθερότητα.
Ο Σεβασμιότατος στάθηκε επίσης στις προϋποθέσεις της αληθινής προσευχής, τονίζοντας ότι δεν αρκούν τα λόγια, αλλά χρειάζεται μετάνοια, ταπείνωση και ζωή στραμμένη προς τον Θεό. Υπογράμμισε ακόμη πως η προσευχή δεν είναι μόνο ατομική αλλά και κοινή, οικογενειακή και εκκλησιαστική. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στην προσευχή για τους άλλους, επισημαίνοντας ότι η προσευχή για τον συνάνθρωπο αποτελεί έκφραση αγάπης και ότι ο Θεός ευλογεί εκείνον που δεν περιορίζεται μόνο στα δικά του αιτήματα, αλλά ανοίγει την καρδιά του και για τις ανάγκες των άλλων.
Στην αρχή και στο τέλος του κηρύγματος έδωσε και έναν ευρύτερο τόνο ευχαριστίας και εκκλησιαστικής συνέχειας. Αναφέρθηκε στα προηγούμενα κηρύγματα της Σαρακοστής, στην αξία της επανεκκίνησης αυτής της πνευματικής παράδοσης στην Αγία Μαρίνα Αλιβερίου, η οποία είχε ατονήσει ιδίως στα χρόνια του κορωνοϊού, και εξέφρασε ευγνωμοσύνη προς τον Θεό που έδωσε τη δύναμη να πραγματοποιηθούν και φέτος οι κατανυκτικοί εσπερινοί. Παράλληλα ευχαρίστησε τους συλλειτουργούς του, τους ιεροψάλτες, τους πιστούς του Αλιβερίου αλλά και όσους προσέρχονται από την Κάρυστο, τονίζοντας το πνεύμα συνάντησης και ενότητας που καλλιεργείται μέσα από αυτή την εκκλησιαστική σύναξη.
Ιδιαίτερη σημασία είχε και η χειροθεσία αναγνωστών που τέλεσε μετά το κήρυγμα, επισημαίνοντας ότι ο βαθμός αυτός του κατωτέρου κλήρου δεν είναι τυπική τιμή αλλά ιερό χρέος. Τόνισε ότι όσοι λαμβάνουν αυτή τη διακονία οφείλουν να αναγινώσκουν και να ψάλλουν σωστά, με βαθιά κατανόηση του εκκλησιαστικού λόγου και με πίστη, ώστε το μήνυμα της λατρείας να φτάνει καθαρά και ουσιαστικά στους πιστούς.
Συνολικά, το σημερινό κήρυγμα είχε ως βασικό άξονα ότι η προσευχή είναι προνόμιο, δύναμη, παρηγοριά και οδός κοινωνίας με τον Θεό. Ο άνθρωπος καλείται να προσεύχεται με ταπείνωση, επιμονή, ευχαριστία και εμπιστοσύνη, όχι μόνο για τον εαυτό του αλλά και για τους άλλους, αφήνοντας πάντοτε τον τελικό λόγο στο σοφό και αγαθό θέλημα του Θεού.
Ακούστε το κήρυγμα εδώ :
