Μαρινέλλα: Όλα εφήμερα, εκτός από τη φωνή της

«Όλα στον κόσμο είν’ εφήμερα», τραγούδησε η Μαρινέλλα, σε έναν στίχο που σήμερα μοιάζει πιο αληθινός από ποτέ, μετά την είδηση του θανάτου της μεγάλης ερμηνεύτριας.

Η Κυρία του πενταγράμμου άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της, σε ηλικία 87 ετών, το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, έπειτα από τη μάχη που έδινε μετά το βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη στη σκηνή του Ηρωδείου, στις 25 Σεπτεμβρίου 2024.

Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή η οικογένειά της με σχετική ανακοίνωση: «Με βαθιά θλίψη σας ανακοινώνουμε την απώλεια της Μαρινέλλας, αγαπημένης μας μητέρας και γιαγιάς, η οποία κατέληξε στο σπίτι της σήμερα, 28 Μαρτίου 2026, στις 18:00».

«Ποτέ δεν αισθάνθηκα μύθος, ούτε θρύλος. Μεγάλες κουβέντες που δεν ταιριάζουν στην προσωπικότητά μου. Είμαι ένας άνθρωπος που δεν μου λένε τίποτα οι ταμπέλες. Το βέβαιο είναι ότι είμαι μια γυναίκα χορτασμένη. Αισθάνομαι πολύ τυχερή γιατί έχω ζήσει δεκάδες ζωές. Ό,τι και να γίνει, έχω μάθει ότι προέχουν ο αγώνας, η σκληρή δουλειά και το πείσμα. Σημασία έχει να μην ψωνιστείς και να μην υπερεκτιμήσεις τις δυνατότητές σου. Ακόμη και σήμερα, ο χρόνος σταματά όταν βγαίνω στη σκηνή να τραγουδήσω», είχε δηλώσει στη LIFO και στον Γιάννη Πανταζόπουλο τον Ιούνιο του 2024.

Η κατά κόσμον Κυριακή Παπαδοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 19 Μαΐου 1938. Ξεκίνησε να ασχολείται με το τραγούδι από πολύ μικρή ηλικία. Όταν ήταν 17 ετών, συμμετείχε στον θίασο της Μαίρης Λωράνς. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και τη θέση της πήρε η Μαρινέλλα, η οποία ερμήνευσε το «Μαλαγκένια», το γερμανικό τραγούδι της Κατοχής, και το «Ο άνθρωπός μου» της Σοφίας Βέμπο. Οι συντελεστές της παράστασης εντυπωσιάστηκαν από την ερμηνεία της και την καθιέρωσαν ως βασική τραγουδίστρια του θιάσου. Το 1956 γίνεται πλέον η «Μαρινέλλα», μετά από πρωτοβουλία του Τόλη Χάρμα, με τον οποίο συνεργαζόταν στο κέντρο «Πανόραμα» της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης.

Το 1957, στο ίδιο κέντρο, γνώρισε τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο αργότερα παντρεύτηκαν. Μαζί γνώρισαν τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ερμηνεύοντας τραγούδια σπουδαίων δημιουργών. Μετά τον χωρισμό τους, η Μαρινέλλα ακολούθησε τη δική της πορεία, χτίζοντας μια εξίσου λαμπρή καριέρα, που απογειώθηκε μέσα από σημαντικές δισκογραφικές επιτυχίες, θεατρικές συμμετοχές και διεθνείς εμφανίσεις. Πρωτοπόρος για την εποχή της, έγινε η πρώτη Ελληνίδα τραγουδίστρια που ηχογράφησε ζωντανά το πρόγραμμά της και το κυκλοφόρησε σε δίσκο. Η σχέση της με τον Καζαντζίδη παρέμεινε βαθιά και μετά τον χωρισμό τους — τον χαρακτήριζε ως τον μεγαλύτερο δάσκαλό της και δεν έπαψε ποτέ να μιλά για την αυθεντικότητά του.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 έγινε ανύπαντρη μητέρα, φέρνοντας στον κόσμο τη μοναχοκόρη της, Τζωρτζίνα Σερπιέρη, καρπό του έρωτά της με τον πρωταθλητή Ελλάδος στην ιππασία Φρέντυ Σερπιέρη. Οι δυο τους έμειναν μαζί για τέσσερα χρόνια και δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

Λίγο αργότερα παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, Τόλη Βοσκόπουλο. Ο γάμος τους κράτησε μέχρι το 1981 και στη διάρκειά του μοιράστηκαν δύο μεγάλους δίσκους, ενώ συμπορεύτηκαν και καλλιτεχνικά. Η ίδια είχε δηλώσει αργότερα: «Είχα μόνο σοβαρές σχέσεις που κρατούσαν χρόνια. Και όταν η Τζωρτίνα ήταν 10 ετών και είχα πάρει διαζύγιο από τον Βοσκόπουλο —είχα ξεμπερδέψει για την ακρίβεια, γιατί ο Τόλης δεν ήταν το πιο εύκολο αγόρι— αποφάσισα πως οι άντρες είχαν τελειώσει πια για μένα. Δεν ήθελα να δω ποτέ το παιδί μου κατσουφιασμένο από κάποιο αρνητικό σχόλιο που θα άκουγε για την προσωπική μου ζωή».

Στις 6 Απριλίου 1974 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πρώτη της συμμετοχή στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, στο Μπράιτον του Ηνωμένου Βασιλείου, με το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου», σε στίχους Πυθαγόρα.

Το 2023, ο φίλος της και συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης εξέδωσε το βιβλίο «Μαρινέλλα – Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια» (Εκδόσεις Διόπτρα), το οποίο καταγράφει, μέσα από πολύμηνες «μεσημεριανές» συζητήσεις, τη ζωή και την καριέρα της που άγγιξε τα εβδομήντα χρόνια. Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου, η Μαρινέλλα είχε δηλώσει στην «Καθημερινή» και στον Βύρωνα Κρίτζα: «Όλα αυτά τα χρόνια, είναι δυνατόν το κοινό μου να είναι το ίδιο; Έχουν πεθάνει όλοι οι παλιοί μου ακροατές και όλοι οι παλιοί μου φίλοι. Μην κοιτάς που εγώ ζω και υπάρχω. Χτύπα ξύλο… Λοιπόν, εγώ υπάρχω γιατί θέλω να υπάρχω. Είμαι μια απλή τραγουδίστρια που προσπαθεί εκεί πάνω να είναι καλή. Αν κατάφερα κάτι, είναι να ανεβαίνω σιγά σιγά, έστω και μισό σκαλοπατάκι κάθε φορά».

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σπάνιο που μπορεί να πετύχει ένας καλλιτέχνης: να φεύγει, αλλά να μην απουσιάζει ποτέ. Να ζει μέσα σε κάθε στίχο που τραγουδιέται ξανά και ξανά.

Η Μαρινέλλα αφήνει πίσω της μια διαδρομή που σημάδεψε το ελληνικό τραγούδι και καθόρισε γενιές ακροατών. Η φωνή της, τα τραγούδια της και η στάση της απέναντι στη μουσική και στη ζωή θα συνεχίσουν να αποτελούν σημείο αναφοράς. Και η ίδια παραμένει ζωντανή μέσα από αυτά.