Είμαστε στον αέρα – 28/4/26 | Νερό & Λογοδοσία – Predator – Δελφοί – ΟΠΕΚΕΠΕ
Η λογοδοσία στον Δήμο Κύμης–Αλιβερίου ανέδειξε ξανά αυτό που οι κάτοικοι βιώνουν όχι ως θεωρητικό διοικητικό ζήτημα αλλά ως καθημερινή πραγματικότητα: το νερό παραμένει πρόβλημα όχι μόνο τεχνικό, αλλά βαθιά πολιτικό, κοινωνικό και ζήτημα εμπιστοσύνης. Για ακόμη μία φορά, η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από έργα που έχουν εξαγγελθεί, χρηματοδοτήσεις που υπάρχουν αλλά δεν έχουν μεταφραστεί σε ουσιαστική λύση, και μια κοινωνία που ακούει διαβεβαιώσεις χωρίς να νιώθει ασφάλεια. Το επιχείρημα ότι συγκεκριμένες παράμετροι δεν συνιστούν άμεσο κίνδυνο για τη δημόσια υγεία μπορεί να αποτελεί τεχνικά μια μερική αλήθεια, όμως δεν αναιρεί το βασικό: όταν το νερό παραμένει εκτός νομοθετικών ορίων, όταν το νερό με παραδοχή του Δημάρχου δεν είναι καλό, όταν εξακολουθούν να απαιτούνται διορθωτικές ενέργειες και όταν οι πολίτες στρέφονται μαζικά στο εμφιαλωμένο ακόμη και για βασικές οικιακές χρήσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι λυμένο. Είναι ενεργό. Και χρειάζεται συνεχής ενημέρωση, προτεραιοποίηση και χρονοδιαγράμματα. Και σε αυτό το πλαίσιο, η εικόνα δημόσιου διαλόγου όπου η αγωνία απαντάται με επιθετικότητα ή απειλές δεν αποκαθιστά εμπιστοσύνη· τη διαβρώνει περισσότερο. Αν η Δημοτική Αρχή θεωρεί ότι οι πολίτες κάνουν λάθος, τότε ίσως η πιο πειστική απάντηση δεν είναι η ένταση στα συμβούλια αλλά μια ανοιχτή, διαφανής και τεκμηριωμένη καμπάνια που θα αποδείξει στην πράξη τι πίνουν ( αν πίνουν ) οι δημότες.
Σε εθνικό επίπεδο, η υπόθεση Predator επιστρέφει ως ένα ακόμη θεσμικό τραύμα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η απόφαση να παραμείνει στο αρχείο η υπόθεση ως προς τους εντολείς, παρά τη βαρύτητα των καταδικαστικών εξελίξεων για τους εμπλεκομένους στην κατασκευή και διακίνηση του λογισμικού, δεν κλείνει την πολιτική και θεσμική συζήτηση — αντιθέτως την οξύνει. Γιατί εδώ το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν υπήρξε σκάνδαλο. Αυτό έχει ήδη απαντηθεί. Το ερώτημα είναι αν ένα δημοκρατικό κράτος μπορεί να ανεχθεί να μένουν αναπάντητα τα ερωτήματα για το ποιος αποφάσισε, ποιος στόχευσε και ποιος ωφελήθηκε από την παρακολούθηση πολιτικών, δημοσιογράφων και κρίσιμων κρατικών παραγόντων. Όταν η δημόσια αίσθηση είναι ότι το επιχειρησιακό σκέλος τιμωρείται αλλά η κορυφή της πυραμίδας παραμένει στο σκοτάδι, τότε η κρίση μεταφέρεται από την ποινική διάσταση στην ίδια την αξιοπιστία του πολιτεύματος. Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από τις παρακολουθήσεις, αλλά και από την εντύπωση ότι υπάρχουν μηχανισμοί που μπορούν να αγγίζουν τον πυρήνα της χωρίς πλήρη λογοδοσία.
Αυτή ακριβώς η έννοια της λογοδοσίας βρέθηκε, με διαφορετικό τρόπο, και στο Φόρουμ των Δελφών. Εκεί όπου η Ελλάδα επιχείρησε να συζητήσει το μέλλον της οικονομίας, της ενέργειας και της διεθνούς θέσης της, επανήλθε βίαια στο προσκήνιο το παλιό και βαθύ ερώτημα της σχέσης κράτους, εξουσίας και πελατειακού συστήματος. Η παρέμβαση της Λάουρα Κοβέσι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ λειτούργησε όχι απλώς ως ευρωπαϊκή παρατήρηση, αλλά ως ευθεία υπενθύμιση ότι η χώρα δεν κρίνεται μόνο από τους ρυθμούς ανάπτυξης ή τις επενδυτικές εξαγγελίες, αλλά και από το κατά πόσο μπορεί να αποδείξει ότι οι θεσμοί της λειτουργούν χωρίς ασυμμετρίες ευθύνης. Το πρόβλημα για την Ελλάδα δεν είναι μόνο η ύπαρξη σκανδάλων. Είναι η επαναλαμβανόμενη υποψία ότι κάποιοι λογοδοτούν γρηγορότερα από άλλους, ότι οι ευθύνες δεν κατανέμονται ισότιμα και ότι το σύστημα συχνά μοιάζει πιο πρόθυμο να διαχειριστεί την εικόνα παρά να θεραπεύσει τη ρίζα.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
