Είμαστε στον αέρα – 26/5/26 | Νέοι/Άγχος – Αλιβέρι/Πεζοδρόμιο – ΟΑΚΑ/Ring

Ο παλμός της ημέρας ήταν διπλός σήμερα : η χαρά για τον τίτλο του Ολυμπιακού και, αμέσως μετά, οι ειδήσεις για την απώλεια αγαπημένων δημοσίων προσώπων – της Γ. Μαστροκώστα και του Π. Άντζα με ιστορίες πόνου και μαθημάτων ζωής να μας συντροφεύουν, και τα νεότερα για μια ακόμα απόπειρα δολοφονίας στο Χολαργό με το δράστη να αυτοκτονεί. Εικόνες όλα μια καθημερινότητας με τη δεύτερη να ανοίγει τη συζήτηση σε βαθύτερα ζητήματα: την ενδοοικογενειακή βία και, παράλληλα, την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι νέοι αυτή την εποχή των εξετάσεων.

Πλήθος επιστημόνων μιλούν για «σχολείο της ευκολίας» — μια εκπαιδευτική διαδρομή που δεν προετοιμάζει τον μαθητή για αποτυχία, για αβεβαιότητα, για την ανάγκη να σηκωθεί μετά από μια πτώση. Και ξαφνικά, στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, αυτή η «ευκολία» δίνει τη θέση της σε εκρηκτική πίεση: πανελλαδικές, φροντιστήρια, ωράρια που καθορίζουν την οικογενειακή ζωή, ετεροπροσδιορισμός από social media, φόβος σύγκρισης και αποτυχίας. Ο ανταγωνισμός γίνεται η μόνη γλώσσα — και όταν κάποιος νέος δεν έχει μάθει να χάνει, η αποτυχία μοιάζει με τέλος. Χρειαζόμαστε εκπαιδευτικό σύστημα που θα διδάσκει όχι μόνο γνώσεις αλλά και ανθεκτικότητα. Και οικογένειες που θα μπορούν να μιλούν χωρίς να κρίνουν.

Από εκεί στρεφόμαστε στο Αλιβέρι και σε μια είδηση που πέρασε εντελώς επιδερμικά την προηγούμενη εβδομάδα με το εκτενές τροχαίο στο κέντρο της πόλης όπου ένας ηλικιωμένος οδηγός έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του, ακολούθησε καραμπόλα τεσσάρων οχημάτων, το ΙΧ ανέβηκε στο πεζοδρόμιο, δύο πεζοί τραυματίστηκαν. Κανένας νεκρός — ευτυχώς. Εμείς σήμερα στεκόμαστε σε ένα έγγραφο που κανείς δεν φαίνεται να εφάρμοσε. Στις 6 Δεκεμβρίου 2024, η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας απέστειλε επίσημη γνωστοποίηση — με αριθμό πρωτοκόλλου 264549 — προς τον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου. Αφορμή: υγειονομικός έλεγχος που διαπίστωσε τραπεζοκαθίσματα επιχείρησης εστίασης σε πεζοδρόμιο χωρίς παραχώρηση κοινόχρηστου χώρου, παραβιάζοντας τον Ν. 4442/2016. Δόθηκε προθεσμία 20 ημερών για συμμόρφωση. Πέρασαν 20 ημέρες. Πέρασαν 20 εβδομάδες. Πέρασαν 16 μήνες. Είμαστε Μάιος 2026 — και τα τραπεζοκαθίσματα, από όσα μπορούμε να διαπιστώσουμε, παραμένουν εκεί.

Το τροχαίο της περασμένης Πέμπτης δεν συνέβη στο σημείο που αναφέρει το έγγραφο της Περιφέρειας. Και ακριβώς γι’ αυτό το ερώτημα είναι ακόμα πιο βαρύ: Τι θα γινόταν αν είχε συμβεί εκεί; Ποιος θα έφερε ευθύνη; Η αδράνεια απέναντι σε επίσημο έγγραφο κρατικής αρχής δεν είναι ατύχημα. Είναι επιλογή. Και οι επιλογές έχουν συνέπειες — ακόμα και αν μέχρι σήμερα ευτυχώς τις έχουμε αποφύγει.

Στο ΟΑΚΑ δεν έλαβε χώρα την Κυριακή μια ιστορικής σημασίας αθλητική επιτυχία. Ήταν ταυτόχρονα και ο χώρος ενός περιστατικού που αποκάλυψε δημόσια μια σύγκρουση πολύ βαθύτερη από έναν καβγά. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης — πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού, όνομα συνδεδεμένο με την υπόθεση υποκλοπών — και ο Βαγγέλης Μαρινάκης — από τους ισχυρότερους επιχειρηματίες της χώρας, με παρουσία σε ναυτιλία, ΜΜΕ και αθλητισμό — δεν συναντήθηκαν απλώς ως δύο άνθρωποι. Συναντήθηκαν ως δύο κόσμοι που κάποτε συνυπήρχαν στο ίδιο σύστημα ισορροπιών και σήμερα βρίσκονται σε ανοιχτή σύγκρουση.

Οι φράσεις που αποδίδονται στους πρωταγωνιστές δεν αφορούσαν μπάσκετ — μιλούσαν για φυλακές, δημοκρατία, διαφθορά και εξουσία. Το περιστατικό αγγίζει τέσσερα μεγάλα μέτωπα που διασταυρώνονται: υποκλοπές και Predator, δικαστικές εξελίξεις γύρω από την υπόθεση Λυγγερίδη, σύγκρουση στον χώρο των ΜΜΕ και επιχειρηματικές ισορροπίες ανάμεσα σε οικονομικούς παράγοντες και πολιτική εξουσία. Το πραγματικό γεγονός δεν είναι ο καβγάς. Είναι ότι ο καβγάς αποκάλυψε δημόσια μια σύγκρουση που ωριμάζει χρόνια — και ακουμπά τη δομή της πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα των τελευταίων ετών.

Δύο εξελίξεις τις τελευταίες μέρες βοούν για την αναδιάταξη του πολιτικού τοπίου. Η Μαρία Καρυστιανού, η μητέρα που έχασε την κόρη της στα Τέμπη και αγωνίζεται για δικαιοσύνη, ανακοίνωσε την ίδρυση κινήματος. Το κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης αρθρώνεται γύρω από 20 σημεία — κράτος δικαίου, κοινωνική πολιτική, οικονομία, περιβάλλον, εθνικά — και αποφεύγει επιδεικτικά κάθε τοποθέτηση στον άξονα αριστερά-δεξιά. Οι αναλογίες με ιδρυτικές διακηρύξεις του παρελθόντος είναι εμφανείς — από το ΠΑΣΟΚ του 1974 ως ευρωπαϊκά κινήματα που γεννήθηκαν από δημόσιο τραύμα. Το σύστημα ήδη αντιδρά με γνωστές τακτικές αποδόμησης: «ρετσινιές» χωρίς αποδείξεις, ψυχολογικοποίηση κινήτρων, πρόωρη κρίση. Το ερώτημα δεν είναι αν η Καρυστιανού έχει δίκιο ή άδικο — είναι αν το κίνημα θα αντέξει τον μηχανισμό που το περιμένει.

Παράλληλα, από την Κύπρο, τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών σχεδιάζουν έναν νέο χάρτη: ΔΗΣΥ 27,1% με 17 έδρες, ΑΚΕΛ 23,9% με 15, ΕΛΑΜ 10,9% με 8 — διπλασιασμός που επιβεβαιώνει την ευρωπαϊκή τάση ακροδεξιάς ανόδου. Αλλά η μεγάλη έκπληξη είναι η «Άμεση Δημοκρατία» του Φειδία Παναγιώτου, έξι μήνες μετά την ίδρυσή της, με 5,4% και 4 έδρες. Ο ένας στους τρεις Κυπρίους δεν πήγε στις κάλπες — και αυτή η αποχή λέει μάλλον περισσότερα από κάθε ποσοστό. Η παγιωμένη δυσαρέσκεια για το πολιτικό κατεστημένο βρίσκει διόδους — και στην Κύπρο, όπως παντού, αυτές οι δίοδοι δεν είναι πάντα προβλέψιμες.

Δείτε και ακούστε την εκπομπή εδώ :