Είμαστε στον αέρα – 25/5/26 | Ολυμπιακός Πρωταθλητής Ευρώπης
Ένα «είμαστε στον αέρα» σήμερα διαφορετικό απ’ όσα έχουμε συνηθίσει. Οι καλοί ακροατές βεβαίως γνωρίζουν ότι τελευταία φορά ένα αντίστοιχο δίωρο έλαβε χώρα στις 30 Μαΐου του 2024 για ένα άλλο μοναδικό ευρωπαϊκό, αυτού του Conference League στο ποδόσφαιρο και όσοι επιθυμείτε μπορείτε να το βρείτε εδώ : https://www.youtube.com/live/E7srDvL6RFs?si=3IFLn4Z_9HYFX9S1
Υπάρχουν νίκες που απλώς καταγράφονται. Και υπάρχουν νίκες που αφηγούνται μια ολόκληρη ζωή. Αυτό που έγινε στο Telekom Center Athens στις 24 Μαΐου 2026 ανήκει στη δεύτερη κατηγορία — και γι’ αυτό σήμερα η εκπομπή δεν μπορούσε να είναι αλλιώς.
Ο Ολυμπιακός νίκησε τη Ρεάλ Μαδρίτης 92-85 στον τελικό του EuroLeague Final Four και κατέκτησε τον 4ο ευρωπαϊκό του τίτλο. Τελείωσε έτσι μια αναμονή 13 χρόνων, από εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο το 2013. Ρώμη 1997, Κωνσταντινούπολη 2012, Λονδίνο 2013, Αθήνα 2026. Τέσσερις στιγμές που χαρακτηρίζουν έναν σύλλογο. Αλλά η τέταρτη, η φετινή, είναι διαφορετική από τις άλλες. Γιατί ήρθε μετά από συνεχή αποτυχία. Μετά από επαναλαμβανόμενη πτώση δημόσια, μπροστά σε όλους. Και αυτό την κάνει βαρύτερη.
Ο Ολυμπιακός δεν έφτασε στον τίτλο με μια ομαλή ανοδική πορεία. Έφτασε εκεί μέσα από τέσσερα συνεχόμενα Final Four χωρίς τρόπαιο. Βελιγράδι 2022, τέταρτοι. Κάουνας 2023, τελικός που χάθηκε με ένα καλάθι του Γιουλ στην εκπνοή — ίσως η πιο οδυνηρή στιγμή της δεκαετίας για τους ερυθρόλευκους. Βερολίνο 2024, τρίτοι. Άμπου Ντάμπι 2025, τρίτοι ξανά. Κάθε χρόνο η ίδια ερώτηση, κάθε χρόνο η ίδια απογοήτευση. Και όμως η ομάδα επέστρεφε. Αυτό είναι το στοιχείο που κρύβεται πίσω από τα στατιστικά. Δεν είναι η νίκη καθαυτή. Είναι η επιλογή να ξαναπαρουσιαστείς γνωρίζοντας ότι η αποτυχία είναι πιθανή, έχοντας ήδη βιώσει δημόσια τον πόνο της.
Ο Σάσα Βεζένκοφ έφτασε στο Final Four της Αθήνας με 302 παιχνίδια Euroleague στα πόδια του χωρίς τίτλο. Ο καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης φέτος, MVP για δεύτερη φορά στην καριέρα του, πρώτος σκόρερ, μέλος της καλύτερης πεντάδας για 4η φορά — και ποτέ δεν είχε κρατήσει το τρόπαιο. Το ίδιο ο Γιώργος Μπαρτζώκας: επτά παρουσίες σε Final Four, πέντε συνεχόμενες με τον Ολυμπιακό, μόλις ένας τίτλος το 2013. Ένας άνθρωπος που γνώριζε καλύτερα από οποιονδήποτε τι σημαίνει να φτάνεις κοντά και να φεύγεις με άδεια χέρια. Όπως είναι και εκείνος που έκανε σαφές σε όλη την Ευρώπη και ειδικά στη χώρα μας πως στο μπάσκετ τη διαφορά κάνουν οι ομάδες και όχι οι μονάδες όση αξία κι αν έχουν.
Στη φετινή σεζόν ο Ολυμπιακός ήταν κυρίαρχος από την αρχή. Τερμάτισε πρώτος στη regular season με 31-12 στις νίκες, ηγήθηκε της Euroleague σε σκοράρισμα με 90,7 πόντους ανά αγώνα, σε ασίστ με 21,7 και σε ομαδικό PIR με 110,5. Προκρίθηκε πρώτος από τα playoffs κόντρα στη Μονακό με sweep 3-0 και ολοκλήρωσε τη σεζόν με εννέα συνεχόμενες νίκες. Υπήρχε όμως ένα ιστορικό βάρος: σε οκτώ προηγούμενες περιπτώσεις, η ομάδα που τερμάτισε πρώτη δεν είχε κατακτήσει τον τίτλο. Η λεγόμενη κατάρα — που ο Ολυμπιακός γνώριζε από πρώτο χέρι, αφού το 2022-23 είχε τερματίσει επίσης πρώτος και είχε χάσει εκείνον τον τελικό.
Στον ημιτελικό κόντρα στη Φενερμπαχτσέ, η ομάδα του Μπαρτζώκα έδωσε απάντηση που δεν άφηνε περιθώριο αμφιβολίας: 79-61, με άμυνα που έπνιξε τους Τούρκους από το πρώτο λεπτό. Ο τελικός ήταν άλλη ιστορία. Η Ρεάλ Μαδρίτης, χωρίς τους Ταβάρες, Γκαρούμπα και Λεν, έτρεξε ένα +12 στην πρώτη περίοδο. Σε αυτή ακριβώς τη στιγμή, στην πίεση, ο Ολυμπιακός έδειξε τι έχει μάθει από τόσα χρόνια «αποτυχίας». Δεν πανικοβλήθηκε. Ισοφάρισε, παρέμεινε στο παιχνίδι, και στα κρίσιμα λεπτά έπαιξε καλύτερο μπάσκετ με 31-20 στο τελευταίο δεκάλεπτο. Ο Εβάν Φουρνιέ με 20 πόντους και τρία τρίποντα, καθοριστικός σε κάθε κρίσιμη κατοχή. Ο Άλεκ Πίτερς με 16 πόντους και 7 ριμπάουντ. Και η ομάδα συνολικά με 42 ριμπάουντ έναντι 26 της Ρεάλ — μια λεπτομέρεια που δεν φαίνεται στο σκορ αλλά εξηγεί πώς κρίθηκε το παιχνίδι.
Ο Φουρνιέ αναδείχθηκε MVP του Final Four. Ο Βεζένκοφ έγινε ο δεύτερος παίκτης μόνο στην ιστορία που κατακτά τίτλο Euroleague ενώ έχει ταυτόχρονα αναδειχθεί MVP σεζόν, MVP Final Four και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Ο Κώστας Παπανικολάου, αρχηγός, έγινε ο μόνος παίκτης με τρεις τίτλους Euroleague αποκλειστικά με τον Ολυμπιακό. Ο Μπαρτζώκας ο δεύτερος Έλληνας προπονητής με δύο τίτλους και φυσικά ο σύλλογος έφερε στη συλλογή του την τέταρτη ευρωπαϊκή κούπα.
Αλλά πάνω από όλα αυτά, υπάρχει κάτι απλούστερο και βαθύτερο. Ένας σύλλογος που έπεφτε και ξανασηκωνόταν, χρόνο με τον χρόνο, Final Four με Final Four, αποτυχία με αποτυχία, χωρίς να σταματήσει να παρουσιάζεται. Χωρίς να αρνηθεί τη διαδικασία. Και σήμερα, ώρες μετά το ξέφρενο γλέντι σε Αθήνα, Πειραιά και σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, οι ακροατές μας – κι εμείς φυσικά – αρνηθήκαμε να γυρίσουμε στο έρεβος της ειδησιογραφικής πραγματικότητας. Γιατί αυτές οι στιγμές είναι σπάνιες. Και αξίζουν το χρόνο τους. Η βραδιά της 24ης Μαΐου 2026, δεν ήταν απλώς η νύχτα ενός τίτλου. Ήταν η νύχτα που μια ολόκληρη διαδρομή από πτώσεις και ανασυγκροτήσεις απέδειξε ότι η επιμονή και η επιστροφή άξιζαν και αξίζουν περισσότερο από κάθε νίκη που δεν είχε έρθει.
Δείτε και ακούστε την εκπομπή εδώ :
