Είμαστε στον αέρα – 16/3/26 | Predator μετά τις καταδίκες – ΠΑΣΟΚ στον καθρέφτη – Πυρηνικά: στροφή ή ρίσκο;
Στην υπόθεση Predator, το καθοριστικό νέο στοιχείο είναι ότι η ιστορία αυτή δεν στηρίζεται πλέον μόνο σε αποκαλύψεις και πολιτικές καταγγελίες, αλλά και σε μια πρωτόδικη δικαστική απόφαση με πολύ μεγάλο βάρος. Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, τέσσερα πρόσωπα, ο Ταλ Ντίλιαν, ο Φέλιξ Μπίτζιος, ο Γιάννης Λαβράνος και η Σάρα Χαμού, καταδικάστηκαν σε 126 χρόνια και 8 μήνες ο καθένας, με τις ποινές να έχουν ανασταλεί μέχρι την έφεση, για παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών και παράνομη πρόσβαση σε δεδομένα και συνομιλίες. Παράλληλα, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εισαγγελέας διέταξε περαιτέρω ποινική διερεύνηση ακόμη και για ενδεχόμενη κατασκοπεία. Αυτό σημαίνει ότι το Predatorgate έχει πλέον και βαρύ δικαστικό αποτύπωμα, όχι μόνο πολιτικό θόρυβο.
Η πολιτική σημασία αυτής της απόφασης ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο από όσα επανέφερε το Reporters United στο podcast της 10ης Μαρτίου. Το μέσο υπογράμμισε ότι μετά τις καταδίκες αποκτούν πολύ μεγαλύτερο βάρος οι ήδη γνωστές διασυνδέσεις κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών με τον κύκλο Λαβράνου και Μπίτζιου. Αυτό δεν συνιστά τελεσίδικη ποινική ενοχή πολιτικών προσώπων. Συνιστά όμως σαφώς ενισχυμένη πολιτική έκθεση, ειδικά όταν οι επιχειρηματικοί κρίκοι της υπόθεσης έχουν πλέον κριθεί ένοχοι σε πρώτο βαθμό. Το ίδιο το Reporters United μιλά πλέον για «ιστορική απόφαση» και συνδέει ευθέως τη νέα δικαστική πραγματικότητα με τις παλαιότερες αποκαλύψεις του.
Η υπόθεση πήρε ακόμη μεγαλύτερη ένταση μετά τη δημόσια τοποθέτηση του ίδιου του Ταλ Ντίλιαν στο Mega Stories στις 13 Μαρτίου. Ο ιδρυτής της Intellexa δήλωσε ότι η εταιρεία του παρέχει τεχνολογία «μόνο σε κυβερνήσεις και αρχές επιβολής του νόμου». Η φράση αυτή δεν αποδεικνύει από μόνη της με τελεσίδικο τρόπο ποιος κρατικός φορέας χειρίστηκε ή αγόρασε το Predator στην Ελλάδα. Πολιτικά όμως αποδυναμώνει ευθέως το κυβερνητικό αφήγημα περί αυτόνομων ιδιωτών, ακριβώς επειδή προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο που βρισκόταν στην κορυφή της εταιρικής δομής του λογισμικού. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τις καταδίκες το θέμα συζητήθηκε εκ νέου και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε συζήτηση για το κράτος δικαίου στην Ελλάδα.
Θέμα των ημερών είναι το ΠΑΣΟΚ και το μήνυμα που αφήνουν πίσω τους οι εκλογές συνέδρων. Ο αριθμός μοιάζει ισχυρός : 174.813 πολίτες συμμετείχαν στη διαδικασία, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να δηλώνει ότι η συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία και ότι το αποτέλεσμα αυτό στέλνει μήνυμα πως η ανάγκη για πολιτική αλλαγή είναι κοινωνική προτεραιότητα. Για την ηγεσία, το αποτέλεσμα αποτελεί σαφές επιχείρημα νομιμοποίησης και κινητοποίησης της βάσης.
Η ουσία όμως δεν εξαντλείται στο μέγεθος της συμμετοχής. Η πολιτική ανάγνωση αρχίζει ακριβώς μετά το κλείσιμο της κάλπης. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί σήμερα να προβάλλει μια εικόνα οργανωτικής αντοχής, όμως εξακολουθεί να κουβαλά εσωτερικές τριβές, ζητήματα στρατηγικής και μια επίμονη αμηχανία ως προς το πώς θα μετατρέψει τη δική του εσωτερική κινητοποίηση σε ευρύτερη κοινωνική δυναμική. Η συμμετοχή δίνει ανάσα. Δεν δίνει αυτόματα λύση. Το συνέδριο θα είναι το πραγματικό τεστ: αν η κάλπη μετατραπεί σε καθαρό πολιτικό στίγμα, τότε το κόμμα μπορεί να μιλήσει για επανεκκίνηση. Αν μείνει μόνο ως αριθμητική επιτυχία, τότε δύσκολα θα σπάσει ο κύκλος της εσωστρέφειας. Αυτή η εκτίμηση είναι σύνθεση πάνω στα δημόσια δεδομένα της ημέρας.
Το τρίτο θέμα αφορά τη μεγάλη μεταστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη στο ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας. Στις 10 Μαρτίου 2026, από το Παρίσι, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι ήρθε η ώρα η Ελλάδα να εξετάσει αν η πυρηνική ενέργεια, και ειδικά οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες, μπορούν να παίξουν ρόλο στο ελληνικό ενεργειακό σύστημα, ανακοινώνοντας και σύσταση υπουργικής επιτροπής. Πρόκειται για καθαρή αλλαγή γραμμής σε σχέση με την προηγούμενη κατηγορηματική στάση του.
Το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν είναι μόνο ότι άνοιξε μια συζήτηση που παλαιότερα έκλεινε απότομα. Είναι ότι η νέα θέση έρχεται να συναντήσει μια χώρα όπου η εμπιστοσύνη στην ικανότητα του κράτους να διαχειρίζεται σύνθετα ζητήματα ασφάλειας είναι βαθιά τραυματισμένη. Η πυρηνική ενέργεια δεν είναι μια απλή επένδυση υποδομής. Απαιτεί διαρκή ρυθμιστική επάρκεια, ανεξάρτητη εποπτεία, ισχυρή διοικητική κουλτούρα και κουλτούρα ασφάλειας χωρίς ρωγμές. Άρα το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν η Ελλάδα μπορεί θεωρητικά να εξετάσει τέτοιες τεχνολογίες. Είναι αν διαθέτει το κράτος, τη θεσμική αξιοπιστία και την κοινωνική νομιμοποίηση για να ανοίξει σοβαρά μια τόσο βαριά συζήτηση.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
