Είμαστε στον αέρα – 4/5/26 | Τσίπρας – Πρωτομαγιά – Ορμούζ – Δήμος
Το μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα – αναμενόμενα – μοιάζει να μπάζει νερά προτού καλά-καλά ανοίξει. Στην ελληνική πολιτική ιστορία της τελευταίας δεκαπενταετίας, λίγες προσωπικότητες σημάδεψαν τόσο καθοριστικά τον χώρο της Αριστεράς όσο ο πρώην πρωθυπουργός. Από τον Συνασπισμό και τη σκιά του Αλέκου Αλαβάνου, στην πρωθυπουργία, στο δημοψήφισμα του 2015, στη Συμφωνία των Πρεσπών, και τώρα σε μια συζήτηση περί επανόδου που απαιτεί από την κοινωνία μια αξιοπρόσεκτη επιλεκτική αμνησία.
Διότι το αφήγημα της «αναγκαστικής επιστροφής» αγνοεί ένα θεμελιώδες γεγονός: η κυριαρχία Μητσοτάκη δεν εδραιώθηκε παρά τον Τσίπρα, αλλά εν πολλοίς εξαιτίας του. Οι τρεις διαδοχικές εθνικές αναμετρήσεις – ήττες από τη Νέα Δημοκρατία φέρουν απευθείας την υπογραφή του προέδρου Τσίπρα — ακριβώς εκεί που ο ίδιος διεκδικεί πλέον τη θέση του λυτρωτή. Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι αν έχει δικαίωμα να επιστρέψει — σε μια δημοκρατία αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Το ερώτημα είναι με ποιους όρους: ως φορέας ειλικρινούς αυτοκριτικής ή ως αρχιτέκτονας ενός νέου προσωποπαγούς εγχειρήματος όπου η «ενότητα» σημαίνει τελικά προσχώρηση.
Από την εσωτερική πολιτική στο ζήτημα της Πρωτομαγιάς — που δεν είναι μια τυπική αργία και ούτε ένα μουσειακό σύμβολο. Είναι η ιστορική υπενθύμιση ότι τίποτα από όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα στην εργασία δεν χαρίστηκε. Το οκτάωρο, η Κυριακή ως χρόνος ανάπαυσης, οι συλλογικές συμβάσεις, η ασφάλιση — όλα ήταν κάποτε αιτήματα που αντιμετωπίστηκαν ως «αντιαναπτυξιακά». Και σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε έναν παράξενο τόπο: είναι πρωταθλήτρια στην εργασία τα Σαββατοκύριακα, ενώ ανοίγει θεσμικά η συζήτηση για ακόμη παρατεταμένες εργάσιμες ημέρες — τη στιγμή που πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες αναζητούν πώς να παράγουν καλύτερα με λιγότερη φθορά.
Η Πρωτομαγιά παραδοσιακά θέτει το ερώτημα που παραμένει σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ: τι είδους ανάπτυξη θέλουμε; Μια οικονομία που μετράει την πρόοδο με ΑΕΠ, τζίρους και επενδύσεις — ή μια κοινωνία που μετράει αν ο πλούτος γύρισε πίσω σε αυτούς που τον δημιούργησαν; Ανάπτυξη, ρεκόρ τουρισμού, αυξημένες εταιρικές κερδοφορίες — αλλά αν ο εργαζόμενος δουλεύει περισσότερες ώρες, ζει με χαμηλό μισθό και δεν έχει πραγματικό χρόνο ζωής, δεν έχουμε πρόοδο. Η πραγματική πρόοδος δεν είναι το 13ωρο. Είναι να μη χρειάζεται ο άνθρωπος να δουλεύει μέχρι εξάντλησης για να ζει αξιοπρεπώς.
Στο τρίτο θέμα της εκπομπής στρεφόμαστε στο Στενό του Ορμούζ, εκεί όπου ο Τραμπ ανακοίνωσε την επιχείρηση «Project Freedom» — ένα μήνυμα στρατηγικής ισχύος ντυμένο με ανθρωπιστική γλώσσα. Η λέξη-κλειδί είναι το «Freedom». Δεν είναι τυχαία. Οι ΗΠΑ δεν παρουσιάζουν την κίνηση ως στρατιωτική εμπλοκή, αλλά ως αποκατάσταση της ελευθερίας ναυσιπλοΐας — κλασική αμερικανική γεωπολιτική γλώσσα, που μετατρέπει ένα διμερές ζήτημα σε παγκόσμιο δικαίωμα. Το Ορμούζ δεν είναι απλώς θάλασσα. Είναι αρτηρία ενέργειας, εμπορίου, ασφαλίστρων, ναύλων και πολιτικής ισχύος — από εκεί περνά περίπου το ένα τέταρτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου. Το μήνυμα Τραμπ κλείνει με καθαρή απειλή: αν η διέλευση εμποδιστεί, η παρεμπόδιση θα αντιμετωπιστεί «με ισχύ». Δεν είναι πρόσκληση αποκλιμάκωσης — είναι ταυτόχρονα και προειδοποίηση προς την Τεχεράνη.
Κλείσαμε — ή μάλλον συνεχίσαμε — τη σειρά ανάλυσης του δημοτικού προϋπολογισμού του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου, αυτή τη φορά με ερώτημα που αφορά άμεσα τους πολίτες της πόλης: πόσα εισπράττει ο Δήμος από τη χρήση κοινόχρηστων χώρων — πλατείες, πεζόδρομοι, παραλία — από επαγγελματίες που τοποθετούν τραπεζοκαθίσματα, ομπρέλες και καντίνες; Η απάντηση, σύμφωνα με τα απολογιστικά στοιχεία, είναι εκπληκτική: 2.008 ευρώ για τραπεζοκαθίσματα για ολόκληρο τον Δήμο, για ολόκληρη τη χρονιά. Μηδέν ευρώ από αιγιαλό. Στα πανηγύρια εισπράχθηκε το 1,4% του στόχου. Και οι λαϊκές αγορές, από 187.000 ευρώ το 2024, κατεβαίνουν στις προβλέψεις ως τις 5.000 ευρώ για το 2026 — χωρίς καμία εξήγηση στον προϋπολογισμό, χωρίς καμία ερώτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο. Ο κοινόχρηστος χώρος ανήκει σε όλους. Όταν ο Δήμος δεν εισπράττει αυτά που του ανήκουν, αυτό δεν είναι λογιστικό λάθος — είναι επιλογή.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
