Είμαστε στον αέρα – 21/7/26 | ΖΕΥΞΗ/Πυρκαγιές – Marfin/Γκιόλιας – Κύπρος – Βρετανία/Ιράν

Η νέα ΖΕΥΞΗ που κυκλοφορεί φέρνει στο επίκεντρο δύο θέματα που αφορούν άμεσα την Εύβοια και δεν τυγχάνουν της προσοχής που τους αξίζει: τα νοσοκομεία και τις πυρκαγιές. Στα νοσοκομεία, τα κενά θέσεων, οι ελλιπείς βάρδιες και τα τμήματα που εκκινούν στα χαρτιά αλλά όχι στην πράξη είναι η πραγματικότητα — όχι η εξαίρεση. Στις πυρκαγιές, τα χρήματα της πρόληψης υπάρχουν, αλλά η φράση «δεν περισσεύει κανείς» επιστρέφει κάθε καλοκαίρι σαν να μην έχει μάθει τίποτα κανείς από την προηγούμενη χρονιά.

Και εδώ βρίσκεται το ουσιαστικό ερώτημα: γιατί στη δημόσια σφαίρα έχουμε τη γνωστή συνταγή των Μέσων, αντί να ασχολούνται με την ουσία αυτών των θεμάτων να ασχολούνται με πολιτικά πρόσωπα και το πόσο αποτελεσματικά επικοινωνούν με υπουργούς; Μήπως την ώρα που καίγεται ο τόπος, κάποιοι παίζουν το παιχνίδι της επικοινωνίας — προκειμένου να γίνουν γνωστά πρόσωπα που θα τα βρούμε μπροστά μας στα ψηφοδέλτια των εθνικών εκλογών για την Εύβοια;

Από εκεί στη συνέντευξη του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στα ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου — με κεντρικό θέμα τη Marfin. Ο υπουργός υποστηρίζει ότι η υπόθεση έχει πλέον «ισχυρή αποδεικτική βάση», χαρακτηρίζοντάς την «δεμένη», και αναφέρει ότι η επανέναρξη της έρευνας το 2021 με σύγχρονες τεχνολογικές δυνατότητες οδήγησε στις πρόσφατες συλλήψεις τριών υπόπτων. Εξακολουθούν να υπάρχουν άτομα που δεν έχουν ταυτοποιηθεί, αλλά η βούληση της Πολιτείας να αποδώσει δικαιοσύνη φαίνεται να είναι πραγματική.

Ο Χρυσοχοΐδης απορρίπτει κάθε πολιτικό συμψηφισμό — «οι δολοφονίες δεν έχουν χρώματα» — αναγνωρίζει ότι το 2010 υπήρξαν επιχειρησιακές αστοχίες και επιμένει ότι η σημερινή έρευνα αποδεικνύει βούληση απόδοσης δικαιοσύνης. Αξίζει να σημειωθεί ότι είχαμε αναφερθεί στη Marfin στην εκπομπή της 5ης Μαΐου — ακριβώς την επέτειο — και είχαμε τονίσει τη σημασία της μνήμης και της λογοδοσίας που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Αλλά η Marfin δεν είναι η μόνη ανεξιχνίαστη υπόθεση που χτυπά στην καρδιά της δημοκρατίας. Προχθές συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια — ένας από τους πιο σκληρούς και ερευνητικούς δημοσιογράφους που είχε αυτή η χώρα. Ήμασταν εκτός μικροφώνου εκείνη τη μέρα — αλλά δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε. Η δολοφονία του, όπως και εκείνη του Γιώργου Καραϊβάζ, παραμένουν χωρίς ίχνος στοιχείου για τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς — που κινούνται ελεύθεροι και ανενόχλητοι. Αυτό δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν που θέλει να λέγεται ελεύθερος άνθρωπος και δημοκράτης. Η δημοκρατία χτυπιέται στην καρδιά της όταν αυτοί που διαφωτίζουν την εξουσία δολοφονούνται και κανείς δεν ασχολείται.

Χθες, 20 Ιουλίου, συμπληρώθηκαν 52 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Η ημερομηνία δεν είναι απλή επέτειος — είναι μια ανοιχτή πληγή που η διεθνής κοινότητα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με διπλωματική ασάφεια. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, που οργανώθηκε από τη χούντα των Αθηνών, έδωσε στην Τουρκία την αφορμή — αλλά όχι το δικαίωμα — να εισβάλει πέντε μέρες αργότερα. Η δεύτερη επίθεση τον Αύγουστο κατέλαβε το 37% του κυπριακού εδάφους. Εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπίστηκαν. Και η κατοχή συνεχίζεται.

Δεν ξεχνάμε. Επιμένουμε στα ψηφίσματα του ΟΗΕ που καταδικάζουν την Τουρκία. Και κλείνουμε τα αυτιά μας σε όσους θέλουν άρον άρον να «λύσουν» το Κυπριακό με όρους που νομιμοποιούν την κατοχή. Γιατί μια λύση που δεν εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο δεν είναι λύση — είναι παράδοση.

Στη Βρετανία, ο Άντι Μπέρναμ αναλαμβάνει Πρωθυπουργός διαδεχόμενος τον Κιρ Στάρμερ χωρίς εθνικές εκλογές — μέσω αλλαγής ηγεσίας στο Εργατικό Κόμμα. Οι πρώτες επιλογές στο υπουργικό συμβούλιο δείχνουν προσπάθεια επανεκκίνησης με έμφαση στην αποκέντρωση, την οικονομική ανάπτυξη και το κόστος ζωής. Παραλαμβάνει όμως μια χώρα με χαμηλή ανάπτυξη, πιεσμένα νοικοκυριά, προβλήματα στο NHS ( εθνικό σύστημα υγείας ), στεγαστική κρίση και μεταναστευτικές πιέσεις — μαζί με την ανάγκη να αποκαταστήσει εμπιστοσύνη σε ένα πολιτικό σύστημα που έχει αλλάξει πολλούς πρωθυπουργούς από το Brexit και μετά. Η Βρετανία παραμένει πολιτικό εργαστήριο — και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει δεν είναι άσχετες από αυτές που γνωρίζουμε κι εμείς.

Κλείνουμε με τη Μέση Ανατολή — όπου η ένατη νύχτα βομβαρδισμών ΗΠΑ-Ιράν φέρνει πρόταση εκεχειρίας δέκα ημερών, αλλά ο κίνδυνος γενικευμένου πολέμου παραμένει ορατός. Νέο σφυροκόπημα στο Ορμούζ, tanker που χτυπήθηκε, σχεδόν 100 τραυματίες Αμερικανοί. Η κλιμάκωση συνεχίζεται — και κάθε νέο περιστατικό στενεύει το διπλωματικό παράθυρο. Το ερώτημα παραμένει: θέλουν πραγματικά και οι δύο πλευρές διέξοδο ή η κλιμάκωση εξυπηρετεί εσωτερικές ανάγκες που δεν λέγονται δημόσια;

Δείτε και ακούστε όλη την εκπομπή εδώ :