Είμαστε στον αέρα – 8/7/26 | Horon/Τουρκία – Τζόκοβιτς/Μέσι – Στερεά 2021-2027
Η ΖΕΥΞΗ είναι ήδη στα περίπτερα — και όσοι δεν την έχετε αποκτήσει ακόμη, μην την χάσετε. Η θεματολογία της πρώτης εβδομάδας είναι από μόνη της λόγος να τη διαβάσετε. Ξεκινήσαμε δυναμικά χθες και συνεχίζουμε σήμερα — γιατί το ραδιοφωνικό ταξίδι της εμβάθυνσης, της εξατομίκευσης και της διασύνδεσης δεν περιορίζεται πλέον στον αέρα. Συνεχίζεται και στον έντυπο Τύπο. Δείτε το πρωτοσέλιδο της ΖΕΥΞΗΣ εδώ : www.zefxipress.gr
Ξεκινήσαμε από δύο ειδήσεις που φαινομενικά δεν σχετίζονται αλλά φωτίζουν την ίδια πραγματικότητα. Κατά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα, η τουρκική πλευρά επέλεξε ένα οθωμανικό εμβατήριο με έντονο πολεμικό χαρακτήρα κατά την τελετή υποδοχής. Είτε κάποιος θεωρήσει την επιλογή αυτή τυχαία είτε απολύτως συνειδητή, ένα πράγμα είναι βέβαιο: στη διπλωματία οι συμβολισμοί δεν είναι ποτέ αδιάφοροι. Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά τη δύναμη των μηνυμάτων.
Την ίδια στιγμή, η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος καταγγέλλει την προσπάθεια της Τουρκίας να εμφανίσει τον «Horon» ως αποκλειστικά τουρκικό πολιτιστικό στοιχείο, αποκόπτοντάς τον από τη μακραίωνη ελληνική παρουσία στον Πόντο. Δεν πρόκειται για αθώο πολιτιστικό γεγονός. Είναι άλλη μία ψηφίδα σε μια διαχρονική πολιτική αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης. Αυτή είναι η σύγχρονη μορφή του αναθεωρητισμού — δεν περιορίζεται στις υπερπτήσεις και τις απειλές περί «Γαλάζιας Πατρίδας». Επεκτείνεται στην ιστορία, στον πολιτισμό, στη συλλογική μνήμη. Όποιος ελέγχει το αφήγημα του χθες, επιχειρεί να νομιμοποιήσει τις διεκδικήσεις του αύριο.
Και ποια είναι η ελληνική απάντηση; Διακηρύξεις φιλίας, χαμόγελα μπροστά στις κάμερες, δηλώσεις περί «ήρεμων νερών». Μια πολιτική που φαίνεται να πιστεύει ότι η καλή διάθεση της Αθήνας αρκεί για να μεταβάλει τη στρατηγική της Άγκυρας. Η ιστορία διδάσκει ότι ο κατευνασμός σπανίως αλλάζει τη συμπεριφορά ενός αναθεωρητικού κράτους — συνήθως το ενθαρρύνει να διεκδικήσει ακόμη περισσότερα. Κανείς λογικός δεν επιθυμεί ένταση. Αλλά άλλο η ειρήνη και άλλο η ψευδαίσθηση ότι η σιωπή αποτελεί στρατηγική. Η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Η ιστορική αλήθεια δεν παραχωρείται. Και οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους κινδυνεύουν να τη δουν να γράφεται από άλλους.
Από τη γεωπολιτική αντίσταση στην αθλητική — και σε δύο εικόνες που αξίζουν να μείνουν. Σχεδόν την ίδια μέρα, ο Νόβακ Τζόκοβιτς στα 39 του και ο Lionel Messi κοντά στα 38 του έγραψαν ιστορία σε δύο διαφορετικά γήπεδα. Ο Τζόκοβιτς πέρασε στον ημιτελικό του Wimbledon νικώντας τον Felix Auger-Aliassime σε έναν μαραθώνιο πέντε σετ — τον μεγαλύτερο σε διάρκεια προημιτελικό στην ιστορία του τουρνουά. Ο Μέσι οδήγησε την Αργεντινή σε ανατροπή από 0-2 σε 3-2 απέναντι στην Αίγυπτο στο Παγκόσμιο Κύπελλο — σκόραρε την ισοφάριση, έχασε πέναλτι, χτύπησε δοκάρι, αλλά δεν λύγισε.
Αυτό που ενώνει τους δύο δεν είναι μόνο η ηλικία ή τα τρόπαια. Είναι η απόλυτη ψυχραιμία μπροστά στην κατάρρευση. Δεν παίζουν πια με την εκρηκτικότητα της νιότης — παίζουν με όλη τη μνήμη της καριέρας τους. Ξέρουν πότε να χαμηλώσουν τον ρυθμό, πότε να υποφέρουν, πότε να χτυπήσουν. Ο Τζόκοβιτς μετατρέπει την πίεση σε τάξη. Ο Μέσι μετατρέπει την ασφυξία σε δημιουργία. Εκεί όπου οι άλλοι βιάζονται, αυτοί περιμένουν το δευτερόλεπτο που θα αλλάξει την ιστορία. Η πίστη δεν είναι συναίσθημα — είναι πειθαρχία. Και χθες, ο αθλητισμός μάς έδωσε δύο ανθρώπους που σε στιγμές που μοιάζαν σχεδόν υπεράνθρωπες.
Κλείνουμε με τον Ιούλιο που μπήκε με ανακοινώσεις του Περιφερειάρχη Φάνη Σπανού. Στη Χαλκίδα πραγματοποιήθηκε η 5η συνεδρίαση της Επιτροπής Παρακολούθησης του Περιφερειακού Προγράμματος «Στερεά Ελλάδα 2021-2027»: εξειδικευμένο σχεδόν το σύνολο του προγράμματος, προσκλήσεις ύψους 373 εκατομμυρίων ευρώ, στόχος να ενεργοποιηθούν ακόμη περισσότεροι πόροι μέχρι το τέλος του 2026. Ο Σπανός κάλεσε τους δικαιούχους να προχωρήσουν γρήγορα «ώστε να μη χαθεί ούτε ένα ευρώ» και έστειλε μήνυμα υπέρ της διατήρησης του ρόλου των Περιφερειών στη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων.
Η φράση «να μη χαθεί ούτε ένα ευρώ» ακούγεται όλο και συχνότερα — και για πολλούς πολίτες έχει αποκτήσει διπλό νόημα. Για κάποιους σημαίνει την έγκαιρη αξιοποίηση κοινοτικών πόρων. Για άλλους, μέσα στο κλίμα δυσπιστίας που δημιούργησαν υποθέσεις κακοδιαχείρισης των τελευταίων ετών, το ερώτημα είναι και σε ποιες τσέπες καταλήγουν τελικά αυτά τα χρήματα. Πρόκειται για μια κρίση εμπιστοσύνης που δεν αμβλύνεται με δείκτες και εξειδικεύσεις αλλά με διαφάνεια, λογοδοσία και αποτελέσματα που φτάνουν στην καθημερινότητα των ανθρώπων που τα χρειάζονται.
Δείτε και ακούστε όλη την εκπομπή :
