Είμαστε στον αέρα – 18/5/26 | Συνέδριο ΝΔ – Παιδιά/Οθόνες – Eurovision – Θουκυδίδης
Το 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας σχεδιάστηκε ως επίδειξη κυριαρχίας και κατέληξε να αποκαλύπτει περισσότερη αμηχανία παρά ισχύ. Δύο πρώην πρωθυπουργοί της παράταξης, ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς, απουσίαζαν. Σε ένα κόμμα που ιστορικά επένδυσε στην εικόνα της εσωτερικής συνοχής και της συνέχειας, αυτή η απουσία δεν ήταν λεπτομέρεια — ήταν πολιτικό κατηγορώ. Και η νευρικότητα φάνηκε ακριβώς από τις εκκλήσεις κορυφαίων στελεχών: «κανείς δεν περισσεύει», «ελάτε πίσω», «η Νέα Δημοκρατία είναι το σπίτι τους». Όταν ένα κυβερνών κόμμα αναγκάζεται δημόσια να υπενθυμίσει στους πρώην αρχηγούς του ότι ανήκουν ακόμη στο σπίτι, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι υπαρξιακό.
Το συνέδριο επιχείρησε να μεταδώσει πέντε κεντρικά μηνύματα: κυριαρχία, ενότητα, οικονομική επιτυχία, κοινωνική επανασύνδεση, ηθική αντοχή. Και στα πέντε, οι ίδιες οι φράσεις και οι τόνοι των πρωταγωνιστών πρόδωσαν τις ρωγμές. Η παραδοχή του ίδιου του πρωθυπουργού ότι «η ακρίβεια ροκανίζει το εισόδημα» λειτούργησε σχεδόν ως αποδόμηση της υπερασπιστικής γραμμής πολλών υπουργών του — διότι αν η στατιστική επιτυχία δεν φτάνει στο ράφι του σούπερ μάρκετ, δεν μετατρέπεται σε πολιτική νομιμοποίηση. Η έκκληση προς τα στελέχη να «βγουν έξω στην κοινωνία» εμπεριέχει παραδοχή αποξένωσης. Και σίγουρα η κοινωνία δεν πείθεται με επιχειρήματα του στυλ «ποιος θα σηκώσει το τριψήφιο νούμερο στις 3 τη νύχτα», ούτε με λαϊκίστικες χειρονομίες για φωτογραφίες. Το συνέδριο επιβεβαίωσε ότι η ΝΔ παραμένει ισχυρή — αλλά για πρώτη φορά μετά από χρόνια λειτουργεί υπό τον φόβο πως η φθορά μπορεί να ακυρώσει το αφήγημα της αυτονόητης επόμενης νίκης.
Από εκεί, στρεφόμαστε σε κάτι που φαινομενικά απέχει πολύ — αλλά στην πράξη αγγίζει βαθύτερες αγωνίες της κοινωνίας. Το θέμα της ασφάλειας των παιδιών στα κοινωνικά δίκτυα ανεβαίνει ξανά διεθνώς, με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να το φέρνει στο προσκήνιο. Ο παιδοψυχίατρος Γιοργκ Φέγκερτ, από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ουλμ, μιλά για μια νέα μορφή τραύματος που φέρνουν οι οθόνες — και δεν αναφέρεται γενικά στην τεχνολογία. Αναφέρεται σε παιδιά που εκτίθενται σε online εκφοβισμό, σεξουαλικοποιημένες προσεγγίσεις, grooming, εκβιασμούς με φωτογραφίες και τη συνεχή πίεση της σύγκρισης μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Το πιο ανησυχητικό: όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν ενώ το παιδί βρίσκεται στο σπίτι του, στο δωμάτιό του, με το κινητό στο χέρι.
Η κλινική ψυχολόγος Χριστίνα Χατζηδημητρίου το θέτει καθαρά: πιο σημαντικό από το πόσο βλέπει ένα παιδί είναι το τι βλέπει. Δεν έχει την ίδια επίδραση ένα ποιοτικό πρόγραμμα που παρακολουθείται μαζί με τον γονιό, με μια ατελείωτη ροή αλγοριθμικού περιεχομένου. Το πρόβλημα δεν λύνεται μόνο με ένα χρονόμετρο. Χρειάζεται συζήτηση χωρίς πανικό, γιατί αν το παιδί νιώσει ότι κάθε αποκάλυψη θα οδηγήσει σε τιμωρία, τότε θα σωπάσει. Η ευθύνη όμως δεν μπορεί να μένει μόνο στους γονείς — όταν οι πλατφόρμες είναι σχεδιασμένες για να κρατούν τα παιδιά όσο γίνεται περισσότερο μέσα στην εφαρμογή και οι αλγόριθμοι σπρώχνουν περιεχόμενο χωρίς επαρκή έλεγχο, το θέμα περνά από την οικογένεια στη δημόσια πολιτική. Το ερώτημα δεν είναι αν τα παιδιά θα ζήσουν με οθόνες — αυτό έχει ήδη απαντηθεί. Είναι αν θα τα αφήσουμε μόνα τους μέσα σε αυτές.
Η Eurovision 2026 δεν κρίθηκε μόνο στη σκηνή της Βιέννης. Επισήμως, η Βουλγαρία κέρδισε καθαρά — η DARA με το «Bangaranga» έφερε την πρώτη νίκη της χώρας, με τη μεγαλύτερη διαφορά νίκης στην ιστορία του διαγωνισμού. Το Ισραήλ, με τον Noam Bettan και το «Michelle», ήρθε δεύτερο. Όμως το πραγματικό αποτέλεσμα δεν είναι μόνο αριθμοί. Είναι ότι μια χώρα που βρέθηκε στο επίκεντρο διεθνούς μποϊκοτάζ, έντονης αποδοκιμασίας και επίσημων προειδοποιήσεων κατάφερε να μετατρέψει τη Eurovision σε πεδίο πολιτικής επιβίωσης. Πέντε χώρες — ανάμεσά τους Ισπανία, Ιρλανδία, Ολλανδία — επέλεξαν αποχή ή μποϊκοτάζ. Η ισπανική RTVE χαρακτήρισε τον θεσμό «φεστιβάλ κυριαρχημένο από γεωπολιτικά συμφέροντα».
Η Eurovision δεν ήταν «στημένη» με την απλή έννοια της νοθείας. Ήταν κάτι πιο σύγχρονο και πιο ανησυχητικό: ένας θεσμός που παραμένει τυπικά νόμιμος, ενώ η ουσία του μετατοπίζεται από τη μουσική στην επιρροή. Το Ισραήλ δεν χρειαζόταν να κερδίσει για να βγει πολιτικά κερδισμένο. Αρκούσε να μείνει μέσα. Η Βουλγαρία κέρδισε τον διαγωνισμό, αλλά το Ισραήλ κέρδισε μεγάλο μέρος της πολιτικής συζήτησης. Και το «United by Music» έμεινε να ακούγεται σαν σύνθημα σε αίθουσα όπου όλοι ξέρουν ότι το πραγματικό παιχνίδι παίζεται αλλού.
Κλείνουμε με τον Θουκυδίδη — και όχι ως σχολική αναφορά. Η «παγίδα του Θουκυδίδη», όρος που έκανε γνωστό ο Graham Allison, βασίζεται στην παρατήρηση του Αθηναίου ιστορικού: όταν μια ανερχόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια κατεστημένη υπερδύναμη, ο κίνδυνος πολέμου αυξάνεται δραματικά. «Η αύξηση της δύναμης των Αθηναίων και ο φόβος που προκάλεσε στους Λακεδαιμονίους έκανε τον πόλεμο αναπόφευκτο» — μια παρατήρηση 2.500 ετών που αναπνέει μέσα στις σημερινές σχέσεις ΗΠΑ-Κίνας, από την Ταϊβάν έως τους δασμούς και την τεχνολογική κυριαρχία. Η Κίνα δεν είναι πλέον μόνο οικονομικό εργαστήριο — είναι δύναμη που διεκδικεί κεντρικό ρόλο στο διεθνές σύστημα. Οι ΗΠΑ βλέπουν για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο έναν αντίπαλο με ικανότητα συστημικής αμφισβήτησης. Το μεγαλείο του Θουκυδίδη δεν είναι ο ντετερμινισμός — δεν λέει ότι η σύγκρουση είναι πεπρωμένο. Λέει ότι η ισχύς χωρίς αυτογνωσία οδηγεί στην ύβρη. Και η ύβρις στην καταστροφή. Σε μια εποχή όπου ο κόσμος αναζητά νέα ισορροπία, η σημαντικότερη πρόκληση δεν είναι ποιος θα κυριαρχήσει — αλλά ποιος θα διδαχθεί από την ιστορία πριν αναγκαστεί να την επαναλάβει.
Δείτε και ακούστε την εκπομπή εδώ :
