Είμαστε στον αέρα – 6/5/26 | Κρήτη – Πατριάρχης – Δήμος

Ένα ατύχημα μη προδιαγεγραμμένο κι ένα έγκλημα που μοιάζει προμελετημένο είναι το σημείο τομής μιας νέας τραγωδίας. Ένας πατέρας χάνει τον 17χρονο γιο του, τον Γιώργο Παρασύρη, σε τροχαίο το 2023. Δεκαεννέα ημέρες ο νέος παλεύει στη ΜΕΘ του Βενιζελείου, και μετά το τέλος. Από εκείνη τη στιγμή, ο χρόνος σταμάτησε για τον Κώστα Παρασύρη. Ο πόνος δεν έφυγε — μετασχηματίστηκε. Σε οργή, σε εκδίκηση, σε κάτι που στην Κρήτη έχει ιστορία και όνομα: βεντέτα. Στις 5 Μαΐου 2026, ο ίδιος πατέρας πυροβόλησε τον νεαρό οδηγό που θεωρούσε υπαίτιο για τον θάνατο του παιδιού του — και αμέσως μετά παραδόθηκε στις αρχές και ομολόγησε.

Δεν είναι εύκολο να το τοποθετήσεις κάπου αυτό το έγκλημα. Γιατί είναι το αποτέλεσμα μιας αλυσίδας που ξεκινά από τις ανοχές μιας κοινωνίας απέναντι στην οπλοκατοχή κι οπλοχρησία, περνά στο έρεβος της αυτοδικίας και καταλήγει στην τραγικότητα της απώλειας που γίνεται βεντέτα ειδικά αν αναλογιστεί κανείς αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια για το τι συνέβαινε μετά το ατύχημα εως χθες μεταξύ των οικογενειών. Δεν ξέρεις ποιον να συμπονέσεις περισσότερο και ποιον να ψέξεις. Ένα ατύχημα χωρίς πρόθεση έφερε έναν φόνο που, όπως λένε όσοι ήξεραν, φαινόταν δεδομένος από τη στιγμή που έφυγε το πρώτο παιδί. Δύο σπίτια έκλεισαν ξανά. Κανένα από τα δύο παιδιά δεν επιστρέφει. Και για τη δικαίωση — εκείνη τη βαθύτερη, ανθρώπινη δικαίωση που δεν τη δίνει καμία δικαστική απόφαση — κανείς δεν ξέρει να απαντήσει. Αυτό ίσως να είναι το πιο τρομακτικό: ότι υπάρχει πόνος που, όταν δεν βρίσκει τρόπο να γιατρευτεί, επιστρέφει. Και σκοτώνει ξανά.

Από την Κρήτη στην Αθήνα, στη Βουλή — όπου χθες εμφανίστηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος για πρώτη φορά μετά από 27 χρόνια. Δεν ήταν μια τυπική κοινοβουλευτική στιγμή. Ήταν ένα γεγονός με ιστορικό, εθνικό και συμβολικό βάρος που σπάνια συγκεντρώνεται σε ένα πρόσωπο και σε μια ομιλία. Από το βήμα της Βουλής, ο Πατριάρχης υπογράμμισε ότι «η ειρήνη δεν υπήρξε ποτέ αυτονόητη κατάσταση, αλλά κατάκτηση» — μια προειδοποίηση που, σε εποχή πολέμων και γεωπολιτικών αναταράξεων, ακούγεται βαρύτατα. Ανέδειξε επίσης ότι χωρίς ειρήνη μεταξύ θρησκειών και πολιτισμών, η ειρήνη των λαών παραμένει εύθραυστη.

Η εικόνα όμως που εξέπεμψε η αίθουσα προκάλεσε απορίες. Σε τέτοιες περιστάσεις, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η τήρηση του πρωτοκόλλου — είναι η έμπρακτη αναγνώριση της σημασίας της στιγμής από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Όταν η εικόνα της παρουσίας της πολυπληθούς κυβέρνησης δεν ανταποκρίνεται στις περιστάσεις, δημιουργείται αναπόφευκτα η αίσθηση ότι υποτιμάται όχι μόνο το πρόσωπο, αλλά και το βάρος των ιδεών που εκφράζει. Οι θεσμοί κρίνονται όχι μόνο από τα λόγια, αλλά από την εικόνα και τον σεβασμό που επιδεικνύουν όταν η περίσταση το απαιτεί.

Από τους θεσμούς που κρίνονται από την εικόνα τους, επιστρέφουμε στον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου — και σε μια ακόμη αποκαλυπτική γραμμή του προϋπολογισμού. Ο κωδικός αφορά «Φόρο Τόκων» — δηλαδή τη φορολογική υποχρέωση του Δήμου επί των τόκων που κερδίζει από τις καταθέσεις του στην Τράπεζα της Ελλάδος. Η πρόβλεψη για το 2026: 101.770 ευρώ. Για το 2025 ο αντίστοιχος στόχος ήταν 18.100 ευρώ — αύξηση επί πέντε και πλέον σε ένα χρόνο.

Η αριθμητική είναι αποκαλυπτική. Με φόρο 15% επί τόκων, αν ο Δήμος πληρώνει 101.770 ευρώ φόρο, εισπράττει τόκους περίπου 678.000 ευρώ. Με επιτόκιο γύρω στο 3,5%, αυτό αντιστοιχεί σε μέσο υπόλοιπο καταθέσεων πολλών εκατομμυρίων ευρώ — την ίδια στιγμή που ο Δήμος επικοινωνεί την οικονομική του δυσκολία σχεδόν σε κάθε πτυχή της λειτουργίας του: το χρέος στη ΔΕΗ, τα έργα ύδρευσης ζωτικής σημασίας που δεν προχωρούν, και οι δικαστικές αποφάσεις για τις οποίες χρειάζεται κρατική επιχορήγηση για να τις εξοφλήσει. Η εξήγηση υπάρχει — τα ταμειακά διαθέσιμα είναι κυρίως χρηματοδοτήσεις που έχουν εισπραχθεί αλλά δεν έχουν εκταμιευτεί, δηλαδή χρήματα δεσμευμένα για έργα που δεν εκτελούνται. Αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: κάθε μήνα καθυστέρησης σε ένα έργο σημαίνει διπλό τόκο — εισπράξεως από τα διαθέσιμα και καταβολής επί του δανείου. Και τα δύο τα πληρώνει ο πολίτης.

Κλείνουμε με ένα ερώτημα που αφορά τις αγορές και τη γεωπολιτική, και έχει πρακτική σημασία: γιατί κάθε φορά που η ένταση ανεβαίνει επικίνδυνα, ο Τραμπ φαίνεται να πατάει φρένο; Η απάντηση δεν βρίσκεται στα πεδία των μαχών. Βρίσκεται στην αγορά ομολόγων. Όταν η απόδοση του αμερικανικού 10ετούς ανεβαίνει προς το 4,5%, το κόστος δανεισμού για τις ΗΠΑ αυξάνεται, οι επενδυτές ανησυχούν και το οικονομικό σύστημα αρχίζει να πιέζεται. Κυκλοφορεί στις αγορές το σατιρικό μότο «TACO» — Trump Always Chickens Out. Είναι υπερβολικό; Ίσως. Αλλά περιγράφει μια αλήθεια: οι χρηματοπιστωτικές αγορές μπορούν να επιβάλουν όρια ακόμα και στους πιο επιθετικούς πολιτικούς σχεδιασμούς. Όταν η Wall Street αρχίσει να τρίζει, η πολιτική ισχύς συναντά τον πιο σκληρό αντίπαλο: το κόστος. Γιατί στη σύγχρονη εποχή, πολλές φορές πριν μιλήσουν τα όπλα — μιλούν πρώτα τα ομόλογα.

Ακούστε και δείτε την εκπομπή :