Είμαστε στον αέρα – 18/3/26 | ΠΑΣΟΚ και συνέδριο – Πόλεμος χωρίς αύριο; – Οι διωγμοί των χριστιανών

Η σημερινή εκπομπή κινήθηκε σε τρεις διαφορετικές αλλά ουσιαστικά συγκοινωνούσες θεματικές: την εσωτερική πολιτική με φόντο το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, τη νέα φάση της γεωπολιτικής κρίσης στη Μέση Ανατολή και ένα ζήτημα που συχνά αντιμετωπίζεται επιδερμικά στη Δύση, τους σύγχρονους διωγμούς χριστιανών. Κοινός παρονομαστής και των τριών θεμάτων ήταν η σχέση ανάμεσα στη δύναμη, την ταυτότητα και την αντοχή θεσμών και κοινωνιών.

Στο πρώτο μέρος της εκπομπής φιλοξενήθηκε ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ στην Εύβοια Αλέξανδρος Θεοδώρου, σε μια συζήτηση με επίκεντρο το συνέδριο που έρχεται και το πραγματικό του διακύβευμα. Το βασικό ερώτημα δεν ήταν απλώς οργανωτικό. Ήταν αν το ΠΑΣΟΚ πηγαίνει σε μια διαδικασία εσωτερικής συσπείρωσης ή αν επιχειρεί πράγματι ένα πολιτικό restart με αξίωση εξουσίας. Η συζήτηση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η ηγεσία του κόμματος επιχείρησε να αναδείξει ως πολιτικό κεφάλαιο τη μεγάλη συμμετοχή στην εκλογή συνέδρων, η οποία έφτασε τους 174.813 ψηφοφόρους, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να μιλά για αποτέλεσμα που ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Ο Αλέξανδρος Θεοδώρου, πάντως, δεν έμεινε στον αριθμό. Από τα βασικά σημεία της παρέμβασής του ήταν η ανάγκη να γυρίσει το ΠΑΣΟΚ ξανά στη βάση, να υπάρξει ομόνοια και να μην εγκλωβιστεί η παράταξη σε εσωτερικούς μηχανισμούς και ισορροπίες. Είχε επίσης ιδιαίτερη βαρύτητα η αναφορά του στο ότι δεν ήταν θετικό, χρονικά και πολιτικά, να προηγηθεί πριν από το συνέδριο η διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, μια κίνηση που όντως προκάλεσε εσωκομματικές αντιδράσεις και επανέφερε τη συζήτηση για εσωστρέφεια λίγες ημέρες πριν από τη διαδικασία.

Στη συζήτηση καταγράφηκε ακόμη η διάθεση του ίδιου να είναι παρών για να βοηθήσει τόσο τη βουλευτή Εύβοιας στο έργο της όσο και συνολικά την παράταξη, όποτε και όταν του ζητηθεί. Στο επίπεδο της στρατηγικής, υπερασπίστηκε καθαρά τη γραμμή ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να συνεργαστεί με τη Νέα Δημοκρατία μετά τις εκλογές και ότι η πορεία του οφείλει να παραμείνει αυτόνομη. Έτσι, το συνέδριο δεν εμφανίζεται μόνο ως εσωκομματική δοκιμασία, αλλά και ως τεστ αξιοπιστίας: αν μπορεί δηλαδή το κόμμα να μετατρέψει τη συμμετοχή της βάσης σε σαφές πολιτικό στίγμα και πειστική πρόταση εξουσίας. Η τελευταία αυτή αποτίμηση προκύπτει από τη σημερινή συζήτηση και από το ευρύτερο δημόσιο κλίμα γύρω από το συνέδριο.

Στο δεύτερο μέρος, η συνομιλία με τον διεθνολόγο Σταύρο Καλεντερίδη είχε ως επίκεντρο την ιδιαίτερα επικίνδυνη φάση της κρίσης στη Μέση Ανατολή. Η επιβεβαίωση του θανάτου του Αλί Λαριτζανί από ιρανικές και διεθνείς πηγές ανέβασε κι άλλο το βάρος της σύγκρουσης, καθώς πρόκειται για πλήγμα στον σκληρό πυρήνα της ιρανικής εξουσίας και όχι για ένα απλώς περιφερειακό επεισόδιο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η επισήμανση ότι οι Αμερικανοί φαίνεται να καταλαβαίνουν πλέον πως το Ισραήλ τούς έσυρε σε έναν πόλεμο χωρίς σαφές αύριο, χωρίς καθαρό κέρδος και χωρίς προφανή στρατηγική έξοδο. Η εικόνα αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι στις ΗΠΑ καταγράφεται ήδη ανησυχία ακόμη και για το ενδεχόμενο βαθύτερης στρατιωτικής εμπλοκής, ενώ ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τις αμερικανικές πιέσεις για ναυτική στήριξη στα Στενά του Ορμούζ. Reuters ανέφερε ότι αρκετοί σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν είχαν άμεσα σχέδια να στείλουν πλοία, ενώ σήμερα η ευρωπαϊκή απροθυμία αποτυπώνεται πια πιο καθαρά και πολιτικά.

Σημαντική ήταν και η αναφορά του κ. Καλεντερίδη στον ρόλο της Ευρώπης, η οποία έστω και καθυστερημένα δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να λειτουργεί διαρκώς ως ουρά των αμερικανικών επιλογών. Το ίδιο ισχύει και για τις άλλες μεγάλες δυνάμεις. Η Κίνα δηλώνει ότι θα συνεχίσει μεσολαβητικές προσπάθειες για κατάπαυση πυρός, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να εμφανιστεί ως σταθεροποιητικός παίκτης, ενώ η Ρωσία καταγγέλλει ανοιχτά τις στοχευμένες εξοντώσεις της ιρανικής ηγεσίας.

Η συζήτηση άγγιξε επίσης το ενδεχόμενο σοβαρής διατάραξης στο Στενό του Ορμούζ, που θα είχε άμεσες συνέπειες στο πετρέλαιο, στη ναυτιλία και στον παγκόσμιο πληθωρισμό. Η διεθνής εικόνα δείχνει ήδη ότι ο κίνδυνος αυτός δεν είναι θεωρητικός: οι τιμές του Brent έχουν κινηθεί έντονα ανοδικά, το Κατάρ έχει επηρεαστεί στην παραγωγή LNG, ενώ κυβερνήσεις όπως της Νότιας Κορέας λαμβάνουν μέτρα έκτακτης ενεργειακής διαχείρισης υπό το βάρος της κρίσης. Η επισήμανση για τον «πόλεμο της πληροφορίας» είχε κι αυτή τη δική της βαρύτητα, καθώς το Reuters κατέγραψε σήμερα κλιμάκωση των επιθέσεων προς τα ΜΜΕ και ανησυχία για chilling effect πάνω στη δημοσιογραφία εν καιρώ πολέμου.

Το τρίτο θέμα της εκπομπής αφορούσε τους διωγμούς χριστιανών στον σύγχρονο κόσμο, ένα θέμα που συχνά παρεξηγείται είτε ως υπερβολή είτε ως κάτι μακρινό και ιστορικό. Τα νεότερα διεθνή στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για υπαρκτό και εκτεταμένο φαινόμενο. Η Open Doors εκτιμά στην World Watch List 2026 ότι περισσότεροι από 388 εκατομμύρια χριστιανοί ζουν σήμερα υπό υψηλά επίπεδα διώξεων ή σοβαρών διακρίσεων, κάνοντας λόγο για ιστορικά υψηλά επίπεδα πίεσης.

Οι μορφές αυτής της πίεσης δεν είναι ίδιες παντού. Σε ορισμένες χώρες παίρνουν τη μορφή ανοιχτής βίας και τρομοκρατίας. Στη Νιγηρία, για παράδειγμα, οι επιθέσεις σε εκκλησίες στην Kaduna και οι μαζικές απαγωγές πιστών έδειξαν και φέτος ότι η θρησκευτική ζωή μπορεί να συνδέεται άμεσα με κίνδυνο ζωής. Σε άλλες περιπτώσεις, όπως στη Συρία, οι χριστιανικές κοινότητες παραμένουν ευάλωτες σε αιματηρά χτυπήματα, με την επίθεση στη Mar Elias Church στη Δαμασκό το 2025 να αποτελεί χαρακτηριστικό και σοκαριστικό παράδειγμα.

Υπάρχουν όμως και χώρες όπου ο διωγμός δεν εμφανίζεται με μαζικές σφαγές αλλά με διαρκή κρατικό έλεγχο. Στην Κίνα, το Reuters και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατέγραψαν και το 2025 και το 2026 νέες συλλήψεις και πιέσεις σε υπόγειες ή μη αναγνωρισμένες εκκλησίες, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κρατικής γραμμής «σινικοποίησης» της θρησκευτικής ζωής. Στη Νικαράγουα, η πίεση προς την Καθολική Εκκλησία παραμένει επίσης υπαρκτή, με το Reuters να έχει καταγράψει εκδιώξεις επισκόπων, απαγορεύσεις και ευρύτερη καταστολή απέναντι σε ανεξάρτητες θρησκευτικές και κοινωνικές δομές.

Η ουσία είναι ότι δεν μιλάμε για ένα ενιαίο φαινόμενο με μία μόνο μορφή. Άλλο είναι ο εξτρεμιστικός τρόμος, άλλο ο απολυταρχικός κρατικός έλεγχος, άλλο οι συστηματικές κοινωνικές διακρίσεις. Όμως το κοινό συμπέρασμα παραμένει ισχυρό: η θρησκευτική ελευθερία βρίσκεται υπό σοβαρή πίεση σε πολλές περιοχές του κόσμου, κάτι που επισημαίνουν τόσο η USCIRF όσο και οργανώσεις όπως η Aid to the Church in Need.

Ακούστε και δείτε τη συζήτηση με τον Αλέξανδρο Θεοδώρου εδώ: