Είμαστε στον αέρα – 4/2/26 | Χίος – Ιερότητα – Εθνικό απολυτήριο
Στη σημερινή εκπομπή αναλύουμε το πώς διαχειριζόμαστε την αλήθεια, τον πόνο και την ευθύνη στον δημόσιο λόγο. Ξεκινήσαμε από την τραγωδία ανοιχτά της Χίου, όπου μια επιχείρηση αναχαίτισης κατέληξε σε σύγκρουση και στον θάνατο 15 ανθρώπων και στον τραυματισμό 26, ανάμεσά τους και παιδιά. Το γεγονός αυτό δεν αναγνώστηκε αποκομμένα, αλλά μέσα στη συσσωρευμένη εμπειρία των τελευταίων ετών, από τον Έβρο έως την Πύλο. Σταθήκαμε στη ρωγμή εμπιστοσύνης που έχει δημιουργηθεί, όχι απέναντι στον ανθρώπινο πόνο, αλλά απέναντι στην επιλεκτική του χρήση. Όταν τραγωδίες γίνονται πρώτα αφήγημα και μετά αντικείμενο έρευνας, όταν ο θρήνος προηγείται της αλήθειας και η καταγγελία της διερεύνησης, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι δικαιοσύνη αλλά κυνισμός. Το ερώτημα που τέθηκε δεν ήταν αν μετρά η ανθρώπινη ζωή, αλλά πώς αποτρέπεται η επόμενη τραγωδία χωρίς να παραδοθεί η θάλασσα στα κυκλώματα διακινητών και χωρίς τα κράτη πρώτης γραμμής να σηκώνουν μόνα τους ένα βάρος που είναι ευρωπαϊκό.
Στη συνέχεια περάσαμε σε μια φαινομενικά διαφορετική, αλλά ουσιαστικά συγγενή συζήτηση: τη σύγκρουση γύρω από τη θρησκευτική πίστη και τον δημόσιο λόγο. Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα σχετικά με πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του κόμματος ΝΙΚΗ Δημητρίου Νατσιού, αλλά και τις συχνές τοποθετήσεις του κ. Πέτρου Τατσόπουλου αναρωτηθήκαμε γιατί σε μια κοινωνία όπου η συντριπτική πλειοψηφία αναγνωρίζει την παρηγορητική και ιστορική αξία της Εκκλησίας, η θεολογική προσέγγιση της ύπαρξης αντιμετωπίζεται συχνά ως σκοταδισμός. Τονίσαμε ότι άλλο πράγμα η επιστημονική γνώση και άλλο η ύβρις απέναντι στο θρησκευτικό συναίσθημα. Το να λοιδορείς την πίστη δεν είναι προοδευτισμός, όπως και το να ομολογείς δημόσια την πίστη σου δεν είναι από μόνο του πολιτική πράξη. Σε μια εποχή αξιακής κατάρρευσης, η ανάγκη του ανθρώπου για νόημα, παρηγοριά και υπέρβαση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με ειρωνεία δύο μέτρων και δύο σταθμών στον δημόσιο διάλογο.
Κλείσαμε με το διάλογο που ανοίγει για το Εθνικό Απολυτήριο και συνολικά για την παιδεία. Επιχειρήσαμε να δούμε πίσω από τον θεσμικό διάλογο και τη χρονική του συγκυρία, επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση, ανοίγοντας ταυτόχρονα τη συζήτηση για το Σύνταγμα και για το εκπαιδευτικό σύστημα, μεταφέρει το πολιτικό κέντρο βάρους από τα σκάνδαλα σε έναν διάλογο συναίνεσης που δύσκολα μπορεί να ευδοκιμήσει σε ένα βαθιά πολωμένο περιβάλλον. Τονίσαμε όμως ότι πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες, το ζήτημα της παιδείας απαιτεί σοβαρή και μη κομματική σκέψη: υποδομές, ουσιαστική αξιολόγηση, σύνδεση με τα πανεπιστήμια και ένα σύστημα που δεν εξαντλεί τους μαθητές σε μια στιγμή κρίσης, αλλά δεν χαρίζει και θέσεις χωρίς εγγυήσεις. Η παιδεία δεν αντέχει να είναι άλλο ένα πεδίο επικοινωνιακού ελιγμού.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
