Είμαστε στον αέρα – 4/11/25 | Δημ. Συμβούλιο – Αντάρτικο – Νέα Υόρκη
Σήμερα ξεκινήσαμε με την ανάλυση της τακτικής Συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου. Εντάσεις, υπονοούμενα και ευθείς κατηγορίες εξ’ αφορμής της εγκατάστασης Α/Γ στο Αργυρό. Ξανά στο συμβούλιο οι κάτοικοι για το θέμα, που δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη, ζητώντας δεσμεύσεις και απαντήσεις γιατί δεν έχει γίνει ακόμη η αυτοψία στο σημείο από την υπηρεσία δόμησης του Δήμου, κάτι που ζητείται συνεχώς από τους πολίτες από τις 6/8/25. Το ζήτημα έφερε στην επιφάνεια μια βαθύτερη παθογένεια της τοπικής αυτοδιοίκησης αφού κοινός παρονομαστής σε όλα τα καίρια ζητήματα (ΑΠΕ, ΕΛΤΑ, Νερό, Έργα υποδομής) είναι ότι ο Δήμος δεν διαθέτει (συμπολίτευση) ή δεν χρησιμοποιεί (αντιπολίτευση) επαρκή θεσμικά εργαλεία και δεν έχει εγγυημένο ουσιαστικό ρόλο συναπόφασης ή παρέμβασης στην αξιοποίηση της περιουσίας του.
Ενημέρωση από το Δήμαρχο Κύμης – Αλιβερίου για τη συνάντηση στο ΥΠ.ΕΝ. με θέμα την επέκταση της αρμοδιότητας της ΕΥΔΑΠ σε Εύβοια, Βοιωτία και Φωκίδα. Τι μέλλει γενέσθαι και τι ειπώθηκε για το Φράγμα Μανικίων. Είναι πλέον κανόνας η κεντρική κυβέρνηση και οι κρατικοί φορείς να παίρνουν τις αποφάσεις και η τοπική αυτοδιοίκηση (έως και επαναπαυόμενη) να περιορίζεται σε δευτερεύοντα, συμβουλευτικό και – για να νομιμοποιεί την εκάστοτε πολιτική στρατηγική – εγκριτικό ρόλο.
«Αντάρτικο» στη Ν.Δ. για τα ΕΛΤΑ και ταυτόχρονα σιωπή για τα όσα ακούμε στην εξεταστική του ΟΠΕΚΕΠΕ για Γενικούς Γραμματείς υπουργείων που κάνουν τη «νταντά» του «φραπέ» ενδιαφερόμενοι να μαζέψουν σιγά – σιγά τη «μπουγάδα». Τα Χριστούγεννα έρχονται και προφανώς η υποδοχή των γαλάζιων βουλευτών στις ιδιαίτερες πατρίδες τους δεν θα περιλαμβάνει δάφνες..
Ένα απόσπασμα από το Δημοτικό Συμβούλιο είναι αρκετό για να καταλάβουμε την απόσταση που πρέπει να διανύσουμε μεταξύ νομιμότητας και πολιτικής βούλησης προκειμένου να γίνει σαφές ότι στην πόλη μας «η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, αποτελεί θεμελιώδη θεσμό του δημόσιου βίου».
Η Νέα Υόρκη εκλέγει το Δήμαρχό της. Το φαβορί Ζοχράν Μαμντάνι και οι σφοδρές αποτρεπτικές αντιδράσεις του Ντόναλτ Τραμπ. Η συνύπαρξη δύο κόσμων που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, αλλά καθρεφτίζουν ο ένας τον άλλον. Η φιγούρα του Αμερικανού Προέδρου από τη μία, που αντιπροσωπεύει τον παραδοσιακό λαϊκισμό της δεξιάς, έναν πολιτικό λόγο που πατά πάνω στη δυσαρέσκεια της μεσαίας τάξης, στην αίσθηση απώλειας ταυτότητας και στην ανασφάλεια που γεννά η παγκοσμιοποίηση. Από την άλλη, ο νεαρός δημοκρατικός (πρώτος μουσουλμάνος υποψήφιος για τη Ν. Υόρκη) ο οποίος αντλεί την ίδια κοινωνική ενέργεια αλλά τη διοχετεύει σε προτάσεις κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας και ριζικής μεταρρύθμισης. Και τα δύο ρεύματα, όσο κι αν φαίνονται αντίθετα, είναι προϊόντα του ίδιου συστήματος που έχει κουράσει και απογοητεύσει μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Αυτό το είδους του «πολιτικού εκκρεμούς» – που έχει προ πολλού περάσει τον Ατλαντικό – αποτελεί το νέο εκλογικό πείραμα για τις σύγχρονες κοινωνίες.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο:
