Είμαστε στον αέρα – 3/2/26 | Σύνταγμα – Κόμματα – Ένοπλες Δυνάμεις
Η σημερινή εκπομπή κινήθηκε γύρω από το πώς κατασκευάζεται και πώς αμφισβητείται το πολιτικό νόημα σε μια περίοδο θεσμικής κόπωσης. Ξεκινήσαμε από τη συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον Αλέξη Παπαχελά, διαβάζοντάς την όχι ως μια απλή τηλεοπτική εμφάνιση, αλλά ως μια προσεκτικά στημένη πράξη πολιτικής επικοινωνίας. Μια συνέντευξη χαμηλής έντασης, με φιλικό πλαίσιο και θεματολογία που ευνοεί το κυβερνητικό αφήγημα της σταθερότητας, της γεωστρατηγικής ωριμότητας και της προβλεψιμότητας, χωρίς ουσιαστική πίεση στα δύσκολα σημεία της εξωτερικής πολιτικής ή στις αντιφάσεις της στρατηγικής έναντι της Τουρκίας και των διεθνών εξελίξεων. Η εικόνα που προέκυψε ήταν αυτή ενός πρωθυπουργού που μιλά άνετα μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο, αλλά αποφεύγει τη σύγκρουση με το βάθος των προβλημάτων.
Από εκεί περάσαμε στη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, η οποία άνοιξε επισήμως, σήκωσε αντιδράσεις αντιπολιτευτικές και ουσιαστικές ( όπως η παρέμβαση Βενιζέλου ) και φέρνει στην επιφάνεια το διαχρονικό ερώτημα αν οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές μπορούν να γίνουν σε συνθήκες έντονης πολιτικής πόλωσης. Αναγνωρίσαμε ότι υπάρχουν υπαρκτές ανάγκες εκσυγχρονισμού, από την ευθύνη των υπουργών μέχρι την ανώτατη εκπαίδευση και τη λειτουργία των θεσμών, αλλά ταυτόχρονα επισημάναμε τον κίνδυνο μια τόσο κρίσιμη διαδικασία να μετατραπεί σε εργαλείο συγκυριακής πολιτικής κυριαρχίας, αν δεν στηριχθεί σε πραγματική συναίνεση και κοινές παραδοχές. Το Σύνταγμα δεν αντέχει να γίνεται πεδίο τακτικισμών χωρίς κόστος για τη θεσμική εμπιστοσύνη.
Στο τρίτο σκέλος της εκπομπής, η συζήτηση μετακινήθηκε από την κορυφή του πολιτικού συστήματος στη βάση της κοινωνίας, μέσα από το ερώτημα γιατί οι νέοι γυρίζουν την πλάτη στις Ένοπλες Δυνάμεις. Με αφορμή παρεμβάσεις και ερωτήματα που τέθηκαν στη Βουλή, επιχειρήσαμε να δούμε το φαινόμενο όχι ως απλή επαγγελματική επιλογή, αλλά ως σύμπτωμα βαθύτερης κρίσης νοήματος. Η αποσύνδεση των νέων από έννοιες όπως καθήκον, πατρίδα και συλλογική αποστολή δεν είναι αποτέλεσμα αδιαφορίας, αλλά μιας κοινωνίας που δεν παράγει πια πειστικά αφηγήματα αμοιβαιότητας. Όταν το κράτος δεν εμπνέει εμπιστοσύνη και το συλλογικό μέλλον μοιάζει θολό, η θυσία παύει να βιώνεται ως τιμή και γίνεται απλώς ρίσκο χωρίς εγγυήσεις.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
