Είμαστε στον αέρα – 28/5/26 | Τραπεζοκαθίσματα – Έλληνες Εφευρέτες – ΑΠΕ/αποθήκευση – Δημοσκοπήσεις
Ένα follow-up που αξίζει προσοχή. Πριν από λίγες εβδομάδες είχαμε αναδείξει ότι ο Δήμος Κύμης-Αλιβερίου εισέπραξε 2.008 ευρώ από τέλη κοινόχρηστων χώρων το 2024 — για ολόκληρο τον Δήμο, για ολόκληρη τη χρονιά — και ότι τα πρόστιμα αυθαίρετης χρήσης ήταν μηδέν. Εκείνο το μηδέν τώρα έχει συγκεκριμένη διεύθυνση και αριθμό πρωτοκόλλου. Το έγγραφο 264549 της Περιφέρειας, που κοινοποιήθηκε στον Δήμο τον Δεκέμβριο 2024, ζητούσε την αποκατάσταση αυθαίρετης κατάληψης κοινόχρηστου χώρου από επιχείρηση εστίασης. Δόθηκε προθεσμία 20 ημερών. Πέρασαν 17 μήνες.
Τα νούμερα του προϋπολογισμού στο ζήτημα αυτό κλείνουν τον κύκλο με τρόπο αποκαλυπτικό. Για το 2025 ο Δήμος έθεσε στόχο 6.000 ευρώ από τέλη — εισέπραξε 3.455. Για το 2026 μειώνει τον στόχο στα 5.546, αποδεχόμενος ουσιαστικά ότι η εισπρακτική αδυναμία είναι μόνιμη κατάσταση ή ότι μάλλον δεν υφίστανται παραχωρίσεις ώστε να προκύπτουν και έσοδα. Άρα τι γίνεται με τα πρόστιμα αυθαίρετης χρήσης; Για το 2024 ήταν μηδέν. Για το 2025 επιβλήθηκαν 172 ευρώ — κυριολεκτικά ένα πρόστιμο. Για το 2026 ο στόχος επιστρέφει στα 1.500 ευρώ, ευελπιστώντας ότι κάποιος θα πληρώσει. Δεν ισχυριζόμαστε ότι τα τραπεζοκαθίσματα προκάλεσαν το πρόσφατο τροχαίο. Ισχυριζόμαστε κάτι πιο θεμελιώδες: ότι ο Δήμος γνώριζε επισήμως, είχε αρμοδιότητα και υποχρέωση να επέμβει, και τα στοιχεία δείχνουν ότι δεν έπραξε τίποτα. Αυτό δεν είναι πλέον αφηρημένο λογιστικό ζήτημα. Είναι ζήτημα ευθύνης.
Από εκεί σε κάτι που μας γεμίζει υπερηφάνεια — και που αξίζει να το γνωρίζουμε. Δύο Έλληνες εφευρέτες διεκδικούν το Ευρωπαϊκό Βραβείο Εφευρέτη 2026, το λεγόμενο «Όσκαρ της καινοτομίας». Η άμεση σχέση με τον τόπο μας θα χαροποιεί ιδιαίτερα και μας κινητοποιεί να συμμετάσχουμε στην ηλεκτρονική ψηφοφορία του κοινού στο Ευρωπαϊκό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρισιτεχνίας εδώ :
https://www.epo.org/en/news-events/european-inventor-award
Ευχόμαστε μέσα από την εκπομπή μας στην κα Τριανταφύλλου και τον κ. Ελευθερίου να διαπρέπουν πάντα — και γιατί όχι να ζητήσουμε κάποια στιγμή και τη συμβουλή τους για το «ευ» που επιζητούμε στον τόπο μας και την πόλη μας.
Στο επόμενο θέμα επιστρέφουμε στο νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις ΑΠΕ — αλλά με μια νέα, εκρηκτική διάσταση. Το βασικό συμπέρασμα παραμένει: βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά με ανοιχτές πληγές. Το πλαίσιο ρυθμίζει πού χτίζονται τα πάρκα — αλλά δεν θίγει το κεντρικό πρόβλημα. Η Ελλάδα έχει 18.000 «πράσινα» μεγαβάτ που παράγουν φθηνή ενέργεια και είναι ήδη η 3η μεγαλύτερη σε εξαγωγές ηλεκτρισμού στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα, η τιμή κιλοβατώρας για τον Έλληνα καταναλωτή είναι η 3η ακριβότερη στην Ευρώπη. Η Βουλγαρία αγοράζει την πράσινη ενέργεια που παράγεται εδώ σε μηδενικές τιμές τις μεσημεριανές ώρες, την αποθηκεύει και την πουλά αργότερα ακριβά. Η Ελλάδα έχει μόλις 72 MW αποθήκευσης σε δοκιμαστική λειτουργία, ενώ χρειάζεται 1-1,5 GW. Η Βουλγαρία μέχρι το τέλος του 2026 θα έχει 2,5 GW.
Και εδώ εμφανίζεται το εκρηκτικό υλικό. Ο καθηγητής του ΕΜΠ Παντελής Κάπρος — ο άνθρωπος που έχει δημιουργήσει το μοντέλο ανάλυσης που χρησιμοποιεί η ΕΕ στους ενεργειακούς υπολογισμούς — δήλωσε ότι η καθυστέρηση στην αποθήκευση είναι συνειδητή πολιτική επιλογή, όχι τεχνικό κενό. Ο αντιπρόεδρος του ΑΔΜΗΕ Ιωάννης Μάργαρης συμφωνεί — και προσθέτει: αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Αυτή η φράση είναι κλειδί. Αν υπήρχε επαρκής αποθήκευση, η ενέργεια των μεσημεριανών ωρών δεν θα χανόταν, δεν θα χρειαζόταν λιγνίτης ή αέριο για τις βραδινές ώρες, και οι εισαγωγές από τη Βουλγαρία θα ήταν περιττές. Δηλαδή: υπάρχουν εταιρείες που βγαίνουν κερδισμένες από την έλλειψη αποθήκευσης. Ο Έλληνας πολίτης ανέχεται τις ανεμογεννήτριες στα βουνά του, πληρώνει την 3η ακριβότερη κιλοβατώρα στην Ευρώπη, και χρηματοδοτεί έμμεσα τη Βουλγαρία να γίνει ενεργειακή δύναμη. Η διαβούλευση για το χωροταξικό είναι ανοιχτή ως τις 24 Ιουνίου — αν δεν αξιοποιηθεί συλλογικά, θα ήταν χαμένη ευκαιρία. Μπορείτε -επιβάλλεται – να καταθέσετε τις προτάσεις σας εδώ :
Κλείνουμε με το πολιτικό σκηνικό — και με μια ανάλυση που ξεπερνά τις δημοσκοπήσεις. Τα συστημικά ΜΜΕ σερβίρουν αποτελέσματα με τον Τσίπρα στη δεύτερη θέση — και αυτό δεν είναι τυχαίο. Στα άδυτα του Μαξίμου, ο Τσίπρας αντιμετωπίζεται ως το ιδανικό «φόβητρο» που συσπειρώνει τους ψηφοφόρους της ΝΔ — το «να φύγει ο Τσίπρας και βλέπουμε» του 2019 θεωρείται απόλυτη έξοδος διαφυγής από το βεβαρημένο κυβερνητικό παρόν. Το ερώτημα που κυκλοφορεί στα παρασκήνια: υπήρξε ποτέ σοβαρό σενάριο καθόδου της ΝΔ με άλλον αρχηγό;
Ταυτόχρονα, για πρώτη φορά στα χρονικά της Μεταπολίτευσης, μια προσωπικότητα εκτός κομματικού σωλήνα — η Μαρία Καρυστιανού — φαίνεται να αντέχει τα επικοινωνιακά χτυπήματα. Αυτό φοβίζει όλα τα κομματικά επιτελεία, γιατί δεν έχουν χειριστεί ξανά τέτοια δυναμική. Και εδώ αποκτά ιδιαίτερο νόημα η βιβλιοπρόταση της εβδομάδας: «Παράδοξη Χώρα» του Στάθη Πάππα (εκδόσεις Πατάκης) — ένα βιβλίο που εξετάζει γιατί η Ελλάδα υστερεί σε σχέση με Ιρλανδία και Πορτογαλία και τι μπορούμε να μάθουμε από αυτές. Γιατί η συζήτηση για συνεργασία και συναίνεση στην Ελλάδα, όποτε υπήρξε διακομματικά, δεν έγινε για το εθνικό αλλά για το κομματικό συμφέρον. Και οι μονοκομματικές κυβερνήσεις εξακολουθούν να θεωρούνται το φάρμακο για ένα αδύναμο σε δομή και λειτουργία κράτος.
Δείτε και ακούστε την εκπομπή εδώ :
