Είμαστε στον αέρα – 27/1/26 | Δημοτικό Συμβούλιο – Τραγωδία «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» – Μνήμη Ολοκαυτώματος
Στη σημερινή εκπομπή ξεκινήσαμε από το Δημοτικό Συμβούλιο Κύμης–Αλιβερίου και από τα αποσπάσματα που ακούστηκαν για το τεχνικό πρόγραμμα, τις χρήσεις κοινόχρηστων χώρων και τον κανονισμό λειτουργίας του κλειστού γυμναστηρίου Αλιβερίου. Αυτό που αποτυπώθηκε καθαρά δεν ήταν ένας συγκροτημένος πολιτικός και τεχνικός σχεδιασμός, αλλά μια συζήτηση προσανατολισμένη κυρίως στη διαχείριση εντυπώσεων. Η διοίκηση επέμεινε στο αφήγημα των στενών οικονομικών πλαισίων, παρουσιάζοντας το πρόγραμμα ως «επιτυχία», την ίδια στιγμή που χρησιμοποιούσε μεγαλοστομίες οι οποίες δεν συναντιούνται εύκολα με την καθημερινή εμπειρία των πολιτών. Η απόσταση ανάμεσα στον λόγο και στην πραγματικότητα έγινε το κυρίαρχο μοτίβο, μαζί με μια εμφανώς αμυντική στάση απέναντι σε κάθε κριτική, όπου το επιχείρημα της εκλογικής νομιμοποίησης αντικαθιστά τον ουσιαστικό διάλογο και την αυτοκριτική. Από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση ανέδειξε πραγματικά προβλήματα, ιδιαίτερα για τα χωριά και τις βασικές υποδομές, αλλά χωρίς πάντα να καταθέτει μια συνεκτική εναλλακτική πρόταση, με αποτέλεσμα η συζήτηση να καταλήγει συχνά σε εντάσεις που θολώνουν την ουσία. Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στο θέμα του κλειστού γυμναστηρίου και των στοιχηματικών διαφημίσεων, όπου η επίκληση του «νόμιμου» λειτούργησε ως υπεκφυγή από μια καθαρή πολιτική και ηθική θέση, ειδικά όταν πρόκειται για χώρους με παιδιά. Συνολικά, η εικόνα που έμεινε ήταν αυτή μιας διοίκησης περισσότερο διαχειριστικής και απολογητικής, παρά μιας διοίκησης με καθαρό, μακροπρόθεσμο όραμα.
Στη συνέχεια, η εκπομπή βυθίστηκε στη βαριά σκιά της τραγωδίας στα Τρίκαλα, με την έκρηξη και τη φωτιά στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» που κόστισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες γυναίκες και τραυμάτισε ακόμη επτά ανθρώπους. Η περιγραφή των γεγονότων ανέδειξε τη σφοδρότητα της έκρηξης και το μέγεθος της καταστροφής, αλλά κυρίως έφερε στο προσκήνιο τα πρόσωπα πίσω από τους αριθμούς: εργαζόμενες μητέρες της νυχτερινής βάρδιας, που πλήρωσαν με τη ζωή τους την έκθεση σε έναν χώρο υψηλού κινδύνου. Παρότι τα αίτια διερευνώνται και όλα τα ενδεχόμενα παραμένουν ανοιχτά, η τραγωδία άνοιξε ξανά τον δημόσιο διάλογο για την ασφάλεια στην εργασία, την πρόληψη και τον έλεγχο, όχι ως τυπική υποχρέωση μετά το κακό, αλλά ως καθημερινή ευθύνη πριν αυτό συμβεί. Οι απεργιακές κινητοποιήσεις, το πένθος της τοπικής κοινωνίας και η υπόσχεση για έρευνα και λογοδοσία δείχνουν πόσο βαθιά είναι η πληγή, αλλά και πόσο εύκολα τέτοια γεγονότα ξεχνιούνται αν δεν μετατραπούν σε ουσιαστικές αλλαγές.
Το τρίτο μέρος της εκπομπής ήταν αφιερωμένο στην 27η Ιανουαρίου, την Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος, όχι ως μια τυπική επέτειο αλλά ως στιγμή ηθικού απολογισμού. Η συζήτηση στάθηκε στο γεγονός ότι το Ολοκαύτωμα δεν είναι μόνο εβραϊκή ιστορία, αλλά η απόλυτη κατάρρευση του ευρωπαϊκού και ανθρώπινου πολιτισμού, και άρα μια διαρκής προειδοποίηση για το πού μπορεί να οδηγήσει η κρατικοποίηση του μίσους και της απανθρωποποίησης. Η μνήμη αποκτά σήμερα οδυνηρή επικαιρότητα, σε έναν κόσμο όπου γενοκτονικές πρακτικές δεν ανήκουν στο παρελθόν αλλά στο παρόν, ακόμη και από ηγεσίες λαών που γνώρισαν οι ίδιοι τη γενοκτονία. Για την Ελλάδα, η μνήμη αυτή συνδέεται και με τα ανοιχτά τραύματα της Κατοχής, τα μαρτυρικά χωριά, τις απώλειες και το ζήτημα των αποζημιώσεων, όχι ως πράξη εκδίκησης αλλά ως υπόθεση δικαιοσύνης και ιστορικής συνέπειας. Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι η μνήμη έχει αξία μόνο όταν μεταφράζεται σε πολιτική ηθική και σε αντίσταση απέναντι σε κάθε νέα μορφή απανθρωποποίησης, γιατί αλλιώς μετατρέπεται σε άδειο σύμβολο.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
