Είμαστε στον αέρα – 17/11/25 | Πολυτεχνείο: Σεμνότητα, Μνήμη & Ευθύνη
Ξημέρωσε 17η Νοέμβρη.
Στο Πολυτεχνείο το 1973 οι φοιτητές αντιστάθηκαν κραδαίνοντας ελληνικές σημαίες. Σήμερα αντικρίζουμε την πολύχρωμη – υπαρξιακή – μάχη ιδεολογιών. Δεν ξέρουμε πώς να σταθούμε μπροστά σε αυτή τη μνήμη – τη μνήμη της εξέγερσης – χωρίς να την εργαλειοποιούμε. Δεν είναι εύκολο να τιμάς ένα γεγονός που απαιτεί ειλικρίνεια, αυτοκριτική και ευθύνη. Γι’ αυτό και συχνά καταφεύγουμε σε τελετουργίες που μοιάζουν περισσότερο με αποσυμπίεση παρά με αναμέτρηση με την ιστορία. Παρ’ όλα αυτά, η επέτειος έχει έναν πυρήνα που δεν χάνεται: την υπενθύμιση ότι η δημοκρατία δεν είναι κεκτημένο αλλά διεκδίκηση, ότι η ελευθερία είναι ανύπαρκτη όταν ζεις σε καθεστωτική ασφάλεια και ότι κάποιοι στάθηκαν όρθιοι όταν οι περισσότεροι φοβούνταν.
Ίσως το πιο τίμιο που μπορούμε να κάνουμε κάθε χρόνο δεν είναι να απαντήσουμε στο αν «ανήκει» σε κάποιον το Πολυτεχνείο, ούτε να μετρήσουμε ποιος το τιμά σωστά και ποιος λάθος, αλλά να ρωτήσουμε ειλικρινά τον εαυτό μας αν έχουμε τη διάθεση να ακούσουμε το μήνυμά του χωρίς να το χρησιμοποιήσουμε για να επιβεβαιώσουμε τις βεβαιότητές μας. Αν μπορούμε να το προσεγγίσουμε με σεμνότητα, με θλίψη για όσα δεν ολοκληρώθηκαν και με ελπίδα για όσα μπορούν ακόμη να αλλάξουν. Γιατί μόνο έτσι συνεχίζεται πραγματικά η ιστορία του, όχι στις πορείες, ούτε στις ανακοινώσεις, αλλά μέσα στον τρόπο που επιλέγουμε να στεκόμαστε απέναντι στην αδικία στη δική μας εποχή.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον σήμερα αναλύουμε την επικαιρότητα.
Λογοκρισία και κατά το δοκούν αντιδράσεις ( Τσίπρας – Βαξεβάνης ), ανύπαρκτη λογοδοσία και ο εξωραϊσμός της πολιτικής όταν ο καλλιτέχνης αντί για αντίβαρο γίνεται το πλαίσιο επικυριαρχίας του «άνετου» ηγέτη ( “Greece Talks” / Μητσοτάκης – Μπέζος), μας θυμίζουν ότι η ενεργή στάση του πολίτη είναι ο αποκλειστικός μονόδρομος που οδηγεί στην εκπλήρωση των αγώνων του 1973.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο:
