Είμαστε στον αέρα – 16/2/26 | Κακοκαιρία Κύμη – Διάσκεψη Μονάχου – Ντοκουμέντα Καισαριανής
Aπό το πεδίο των φυσικών καταστροφών μέχρι την γεωπολιτική ισορροπία και την ποιότητα του δημόσιου λόγου. Ξεκινήσαμε από τη σφοδρή κακοκαιρία που έπληξε την Παραλία Κύμης και την παραλία Πετριών, προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές, με νερά να εισβάλλουν ακόμη και σε κατοικίες. Ο Αντιδήμαρχος Κύμης, Αργύρης Πάφρας, μιλώντας στο Ράδιο Αλιβέρι 1 χαρακτήρισε την κατάσταση πρωτόγνωρη και προανήγγειλε την κήρυξη των περιοχών σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η Πολιτική Προστασία βρίσκεται ήδη στο πεδίο με μηχανήματα και σάκους άμμου, όμως το ερώτημα που αναδύεται είναι αν τα ακραία φαινόμενα μάς βρίσκουν κάθε φορά απλώς ανήσυχους ή πραγματικά προετοιμασμένους.
Στη συνέχεια σταθήκαμε στη σημασία που έχει το φωτογραφικό υλικό από την εκτέλεση στην Καισαριανή του οποίου η γνησιότητα επιβεβαιώνεται με ραγδαίο ρυθμό αφού τα πρόσωπα των αγωνιστών με το αγέρωχο βλέμμα αναγνωρίζονται και ταυτοποιούνται. Η διακοπή της δημοπρασίας και η προσπάθεια ταυτοποίησης των προσώπων δεν είναι απλώς μια ιστορική λεπτομέρεια. Πρόκειται για πιθανό τεκμήριο που θα μπορούσε να ενισχύσει το αίτημα των γερμανικών αποζημιώσεων, ένα ζήτημα που παραμένει ανοικτό στη συλλογική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας. Η ιστορική μνήμη δεν είναι συμβολικό βάρος· είναι πολιτικό επιχείρημα.
Στο διεθνές επίπεδο αναλύσαμε την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στο Μόναχο, η οποία αποτυπώνει μια πιο «συσκευασμένη» εκδοχή του σύγχρονου ρεπουμπλικανικού ρεαλισμού απέναντι στην Ευρώπη. Η Ουάσιγκτον ζητά συμμαχία, αλλά με πολιτισμικούς και οικονομικούς όρους. Η μετατόπιση από την απλή αμυντική δαπάνη στην ταυτότητα, την κυριαρχία και την ανταγωνιστικότητα δείχνει ότι η συμμαχία μετατρέπεται σε συμβόλαιο με προϋποθέσεις. Το χειροκρότημα στην αίθουσα δεν αναιρεί τις τριβές που ήδη διαμορφώνονται στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Τέλος, σχολιάσαμε το επεισόδιο στο μνημόσυνο για τα Τέμπη με τον Μητροπολίτη Βαρνάβα και τη μητέρα της Αφροδίτης Τσιώμα, παρουσία του υφυπουργού Κυρανάκη. Το περιστατικό δεν είναι μεμονωμένο. Αντανακλά ένα βαθύτερο ρήγμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Όταν η πολιτική επιλέγει τον θόρυβο και την εικόνα αντί της ουσίας και της λογοδοσίας, τότε ακόμη και ένας χώρος μνήμης μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης. Και αυτό δεν είναι απλώς επικοινωνιακό πρόβλημα· είναι πρόβλημα δημοκρατικής ποιότητας.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
