Η αναβολή του Τραμπ για το Ιράν και το πραγματικό παιχνίδι ισχύος
γράφει ο Δημήτρης Γκουλιώνης
Η βολική αλήθεια για τον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, είναι ότι ανέβαλε την επίθεση στο Ιράν επειδή είχε δήθεν σαφείς εγγυήσεις πως το καθεστώς των μουλάδων σταμάτησε την άγρια καταστολή της λαϊκής εξέγερσης. Είναι όμως έτσι; Προφανώς όχι. Ήδη στα διεθνή ΜΜΕ οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το Ισραήλ και τα βασίλεια του Κόλπου ήταν κάθετα αντίθετοι σε μια αμερικανική επέμβαση, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου ενημέρωσε προσωπικά τον Ντόναλντ Τραμπ ότι οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις (IDF) δεν έχουν ακόμη αναπληρώσει το οπλοστάσιό τους μετά τον πόλεμο των 12 ημερών τον περασμένο Ιούνιο, κάνοντας λόγο για σοβαρές ελλείψεις τόσο σε επιθετικά όπλα όσο και σε αντιαεροπορικά και αντιβαλλιστικά βλήματα του συστήματος Iron Dome.
Από την άλλη πλευρά, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Αίγυπτος και το Ομάν εξέφρασαν ανοιχτά την ανησυχία τους ότι ενδεχόμενο πλήγμα στο Ιράν θα αποσταθεροποιήσει την περιοχή με απρόβλεπτες συνέπειες. Στο Ιράν διαβιούν υπολογίσιμες μειονότητες Κούρδων και Αζέρων και, αν προστεθούν οι σιιτικοί πληθυσμοί που είναι διασκορπισμένοι στον Κόλπο, διαμορφώνεται ένα εύφλεκτο πληθυσμιακό μωσαϊκό, του οποίου η αποσταθεροποίηση θα μπορούσε να προκαλέσει ντόμινο κρίσεων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Δεν πρέπει επίσης να περάσει απαρατήρητη η δήλωση του προέδρου Τραμπ στο Reuters ότι ο Παχλαβί δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την ομαλότητα στο εσωτερικό του Ιράν. Ο γιος του σάχη, με πυκνή τηλεοπτική παρουσία, αυτοπροτάθηκε ως εγγυητής της σταθερότητας, με τις ΗΠΑ όμως να του κόβουν τη φόρα.
Παρά ταύτα, δύο αεροπλανοφόρα σπεύδουν στην περιοχή, υπενθυμίζοντας ότι η στρατιωτική επιλογή παραμένει στο τραπέζι. Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η αναβολή να αποτελεί μπλόφα του Τραμπ, ανάλογη με εκείνη του περασμένου Ιουνίου, όταν δήλωσε ότι θα αποφασίσει «τις επόμενες εβδομάδες» για πλήγμα στο Ιράν και δύο ημέρες αργότερα βομβάρδισε το πυρηνικό του πρόγραμμα.
Συμπεραίνουμε ότι οι ΗΠΑ, στην αυγή του 2026, αρχίζουν να τηρούν με θρησκευτική ευλάβεια τις δεσμεύσεις της Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας που δημοσιεύτηκε στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου. Η επέμβαση στη Βενεζουέλα και οι απειλές προς Μεξικό και Κούβα επιβεβαιώνουν τη στόχευση για αμερικανική κυριαρχία στο δυτικό ημισφαίριο και την απομάκρυνση του ρωσοκινεζικού παράγοντα από τη Λατινική Αμερική.
Στη Μέση Ανατολή, η Ουάσιγκτον αποσύρεται διακριτικά, επιμένοντας όμως στη διεύρυνση των Συμφωνιών του Αβραάμ – εμπνεύσεως Ντόναλντ Τραμπ – ώστε τα βασίλεια του Κόλπου να ομαλοποιήσουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ και οι ΗΠΑ να στρέψουν απερίσπαστες πλέον την προσοχή τους στον μεγάλο γεωστρατηγικό τους αντίπαλο την Κίνα.
