Είμαστε στον αέρα – 2/2/26 | Φαρισαίοι – Ίμια – Κάτοικοι Αργυρού Εύβοιας
Πρώτη μέρα της εβδομάδας και δεύτερη του νέου μήνα και η εκπομπή άνοιξε μ’ έναν τόνο αισιοδοξίας και συλλογικής ανάτασης από την άκρως επιτυχημένη εκδήλωση κοπής βασιλόπιτας του ΓΑΣ Ατρόμητος Αλιβερίου, που λειτούργησε ως καθαρή υπενθύμιση ότι οι ζωντανές κοινότητες χτίζονται από ανθρώπους που επιμένουν στη συνέπεια και στη δουλειά, όχι στα μεγάλα λόγια. Μέσα από τα πεπραγμένα και τους στόχους για το 2026 αναδείχθηκε μια φιλοσοφία που βάζει τον πήχη ψηλά όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες άθλησης για τα παιδιά και να μετατρέψει το «ταξίδι» του αθλητισμού σε σχολείο χαρακτήρα, ομαδικότητας και ήθους. Η αναφορά ότι ο Ατρόμητος είναι ο μοναδικός πολυαθλητικός σύλλογος της πόλης πήρε ειδικό βάρος, γιατί δεν περιγράφει απλώς μια οργανωτική ιδιαιτερότητα, αλλά μια ευθύνη απέναντι στη νεολαία της Νότιας Εύβοιας και μια φιλοδοξία να γίνει το Αλιβέρι τόπος ζωντανός, ασφαλής και πρότυπος για άθληση.
Από εκεί περάσαμε στην μεγάλη Δεσποτική και Θεομητορική εορτή της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, την Υπαπαντή του Χριστού, και στο άνοιγμα του Τριωδίου, με απόσπασμα από το κήρυγμα της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Καρυστίας και Σκύρου κ. Σεραφείμ. Το κέντρο βάρους στάθηκε στην παγίδα της αυτάρκειας του Φαρισαίου, που δεν αρκείται να θεωρεί τον εαυτό του «σωστό», αλλά μετατρέπει αυτή τη βεβαιότητα σε κατηγορία για τον άλλον. Εκεί, το λάθος δεν είναι μόνο θεολογικό, είναι βαθιά ανθρώπινο και κοινωνικό: η στιγμή που η αυτοδικαίωση γίνεται υπεροψία και η υπεροψία γίνεται άρνηση αυτογνωσίας. Και αυτή η αλήθεια, όπως φάνηκε, δεν αφορά μόνο την εκκλησιαστική διδαχή αλλά είναι καθρέφτης συμπεριφορών που αναπαράγονται καθημερινά σε πολιτικό και δημόσιο λόγο.
Ακριβώς πάνω σε αυτό το νήμα ήρθε το επόμενο θέμα, η δημόσια συζήτηση στον Δήμο Κύμης–Αλιβερίου και οι μεγαλοστομίες που τελικά γίνονται μπούμερανγκ. Όταν υπάρχουν καταγγελίες ή ανησυχία για την κατάσταση των σχολείων, η απάντηση τύπου «είναι κολλέγια» δεν λειτουργεί ως υπεράσπιση, αλλά ως ένδειξη αποσύνδεσης από το πραγματικό ζητούμενο, που είναι η αποτελεσματικότητα, η ταχύτητα, η προτεραιοποίηση και κυρίως η λογοδοσία. Η εκπομπή στάθηκε στο κρίσιμο αδύναμο σημείο μιας δημοτικής αρχής που φαίνεται να μπερδεύει την αναγνώριση της εργατικότητας και της προσπάθειας με την απαίτηση για μετρήσιμα αποτελέσματα, ειδικά όταν έχει προηγηθεί μακρά περίοδος προβληματικής διαχείρισης και χαμένου χρόνου. Το ζητούμενο, όπως ειπώθηκε, δεν είναι να πειστεί ο κόσμος με βαρύγδουπες φράσεις, αλλά να «δέσει» η δράση με καθαρό σχέδιο, ρυθμό υλοποίησης και δημόσια ευθύνη.
Από εκεί, περάσαμε στην επέτειο των Ιμίων και στο γεγονός πως καθόλου άδικα ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας εξακολουθεί να βλέπει τη διαχείριση της κρίσης ως εθνική πληγή, λόγω της απώλειας των τριών ηρώων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, του Χριστόδουλου Καραθανάση, του Παναγιώτη Βλαχάκου και του Έκτορα Γιαλοψού, αλλά και για το συλλογικό αποτύπωμα εκείνης της νύχτας που άνοιξε το δρόμο για το «γκριζάρισμα» του Αιγαίου, ειδικά αργότερα, με τη Συμφωνία της Μαδρίτης. Η συζήτηση δεν έμεινε σε ένα πατριωτικό τελετουργικό, αλλά έθεσε το δύσκολο ερώτημα της ισορροπίας ανάμεσα στην αποκλιμάκωση και στην αποτροπή, του πως δόθηκε στην Τουρκιά το έναυσμα να εντείνει τις προκλήσεις στο Αιγαίο που φθάνουν μέχρι και τον τόπο μας την Εύβοια, και του πώς η κοινή γνώμη ερμηνεύει τις επιλογές όταν το κόστος, συμβολικό και πολιτικό, μένει για χρόνια ανοιχτό.
Στη συνέχεια ανοίξαμε τον ορίζοντα στο διεθνές πεδίο, με αφετηρία την ένταση γύρω από το Ιράν και τη γλώσσα απειλών στη σκακιέρα ισχύος, για να επιστρέψουμε στην παρέμβαση του Μαρκ Κάρνεϊ που δίκαια διαβάζεται διεθνώς ως «ιστορική» ακριβώς επειδή δεν μιλά για ένα μέλλον που ίσως έρθει, αλλά για μια πραγματικότητα που έχει ήδη παγιωθεί: κανόνες που δεν δεσμεύουν, θεσμοί που δεν επιβάλλουν, ισχύς που προηγείται της νομιμότητας. Η σύνδεση με τις ιστορικές «άβολες αλήθειες» που κάποτε αγνοήθηκαν έφερε στο στούντιο το πιο βαρύ ερώτημα της εποχής: αν έχουμε εθιστεί να περιμένουμε, ποντάροντας ότι θα είμαστε οι τελευταίοι που θα πληρώσουμε το κόστος. Και η απάντηση, όπως τονίστηκε, είναι ότι όταν τα τετελεσμένα έρχονται, δεν υπάρχουν «τελευταίοι», υπάρχουν μόνο κοινωνίες που άργησαν.
Τέλος, ζωντανά στο στούντιο με κατοίκους από το Αργυρό και τα Κόσκινα, η κουβέντα για τις ΑΠΕ και το έργο στη θέση Τσίκνα έβγαλε στην επιφάνεια τον καθαρό κοινωνικοπολιτικό του πυρήνα: όχι αν θέλουμε ανανεώσιμες πηγές, αλλά ποιος αποφασίζει για τον χώρο, πώς, με τι διαφάνεια και με τι κοινωνική δικαιοσύνη. Η νομιμότητα από μόνη της δεν απαντά στον υπερκορεσμό, στις σωρευτικές επιπτώσεις και στην αίσθηση χωρικής αδικίας, ιδιαίτερα όταν η τοπική γνώμη δεν είναι δεσμευτική και όταν οι έλεγχοι φαίνονται αργοί ή αναποτελεσματικοί, αφήνοντας τους κατοίκους να νιώθουν ότι κυνηγούν τετελεσμένα. Η αναφορά στα ασφαλιστικά μέτρα της 11ης Φεβρουαρίου στη Χαλκίδα έδωσε και το άμεσο χρονικό βάρος, με το κρίσιμο παράπονο ότι η δικαστική κρίση θα έπρεπε να προηγείται της εγκατάστασης και όχι να έρχεται όταν το έργο έχει ήδη προχωρήσει.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
