Είμαστε στον αέρα – 28/1/26 | Θρήνος – Κυνισμός – Θεραπεία – Ασφάλεια
Η τραγωδία των φιλάθλων του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία, είναι ένα γεγονός που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της αθλητικής επικαιρότητας. Ένα τροχαίο στον δρόμο για έναν αγώνα μετατράπηκε σε συλλογικό πένθος και υπενθύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη είναι η γραμμή ανάμεσα στη χαρά και στην απώλεια. Η συζήτηση στάθηκε όχι μόνο στο ανθρώπινο κόστος, στις ζωές που κόπηκαν απότομα και στις οικογένειες που βυθίστηκαν στο σκοτάδι, αλλά και στη στάση των θεσμών, με την άρνηση της UEFA να αναβάλει τον αγώνα Λυών–ΠΑΟΚ να αφήνει μια πικρή γεύση, σαν η ανθρώπινη απώλεια να μην αρκεί για να πατήσει φρένο η ποδοσφαιρική κανονικότητα.
Στη συνέχεια περάσαμε στο πεδίο του πολιτικού λόγου και της επιλεκτικής ηθικολογίας, μέσα από τη σύγκριση της διαδρομής του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται δημόσια η Μαρία Καρυστιανού. Αναδείχθηκε μια βαθιά αντίφαση: η ταχύτατη ανέλιξη ενός πολιτικού προσώπου όπως ο Πρωθυπουργός, με εμφανές οικογενειακό και συστημικό υπόβαθρο, παρουσιάζεται ως φυσιολογική και ουδέτερη, ενώ η δημόσια παρουσία μιας γυναίκας που μίλησε μετά από ένα ακραίο τραύμα αντιμετωπίζεται με καχυποψία και υπονοούμενα σκοπιμότητας. Η εκπομπή στάθηκε στο πώς η εξουσία μετατοπίζει τη συζήτηση από τα ίδια τα γεγονότα και τις ευθύνες στο ερώτημα των «κινήτρων» του θύματος, επιχειρώντας να απονομιμοποιήσει το ηθικό βάρος της απώλειας. Αυτό που τελικά ενοχλεί, ειπώθηκε καθαρά, δεν είναι κάποια πολιτική φιλοδοξία, αλλά το γεγονός ότι πρόκειται για μια φωνή που δεν ελέγχεται, δεν ενσωματώνεται και δεν χρωστά σε κανέναν.
Το τρίτο θέμα μας μετέφερε στη Σουηδία και στην απόφαση της 20ης Ιανουαρίου διακοπής της κρατικής χρηματοδότησης προς το Islamic Relief Sweden. Η συζήτηση δεν έμεινε στο αν η οργάνωση έχει αποδεδειγμένα παρανομήσει, καθώς κάτι τέτοιο δεν έχει τεκμηριωθεί δημόσια, αλλά στο πώς ένα κράτος επιλέγει τελικά να εφαρμόσει τον «προληπτικό κανόνα» όταν υπάρχουν σκιές ή ενδείξεις διασύνδεσης με εξτρεμιστικά περιβάλλοντα. Η σουηδική επιλογή φωτίστηκε ως παράδειγμα αυστηροποίησης των κριτηρίων για τη χρηματοδότηση ΜΚΟ, σε μια περίοδο όπου επαναπροσδιορίζεται συνολικά η αναπτυξιακή βοήθεια. Το ερώτημα που έμεινε ανοιχτό είναι το γιατί άργει να χαραχθεί η στρατηγική θεμιτής πρόληψης στα κράτη της Ε.Ε. ειδικά όταν στην Ευρώπη έχει κατά πολύ ξεφύγει η κατάσταση και από τον κίνδυνο συλλογικής στοχοποίησης ανθρωπιστικών δράσεων περάσαμε στον κίνδυνο ασφάλειας των γηγενών πολιτών αλλά και της δυτικής κουλτούρας ζωής εν γένει.
Ακολούθησε η Ημέρα Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και η υπόθεση του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας, που ήρθε στη Βουλή μετά από καταγγελίες του Συλλόγου Εργαζομένων. Η φερόμενη σύνδεση καμερών επιτήρησης με προσωπική συσκευή του διοικητή άνοιξε μια εξαιρετικά σοβαρή συζήτηση για τα όρια της βιντεοεπιτήρησης, τη νομιμότητα, αλλά κυρίως τη θεσμική εκτροπή όταν η τεχνολογία μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου εργαζομένων και πολιτών. Σε έναν χώρο υγείας, όπου διακινούνται ευαίσθητα δεδομένα και άνθρωποι σε κατάσταση ευαλωτότητας, τονίστηκε ότι η προστασία της ιδιωτικότητας δεν είναι λεπτομέρεια αλλά θεμέλιο της δημοκρατικής λειτουργίας.
Κλείσαμε με τις εικόνες από τη Μινεάπολη, όπου η κοινωνική ένταση επέστρεψε με αφορμή ομοσπονδιακές επιχειρήσεις της ICE και δύο θανατηφόρα περιστατικά. Η πόλη βρίσκεται στο επίκεντρο μιας εθνικής σύγκρουσης για το τι σημαίνει ασφάλεια και ποιο είναι το τίμημά της. Από τη μία, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επιμένει στο δόγμα «νόμος και τάξη», από την άλλη τοπικές αρχές και κοινωνίες μιλούν για υπέρμετρη βία και αποσταθεροποίηση. Το ρήγμα, όπως επισημάνθηκε, δεν είναι πια μόνο ιδεολογικό αλλά βαθιά θεσμικό, καθώς ακόμη και εντός των Ρεπουμπλικανών αρχίζουν να διατυπώνονται ερωτήματα για τα όρια και τη νομιμοποίηση αυτών των πρακτικών. Ο Ντόναλντ Τραμπ θα στρέψει άραγε το βλέμμα περισσότερο στο εσωτερικό μέτωπο για να προλάβει τις ενδιάμεσες εκλογές;
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
