Είμαστε στον αέρα – 20/1/26 | Ευλογιά – Σιδηρόδρομος – Αυτοδιάθεση – Νταβός
Η χθεσινή συνάντηση της 19ης Ιανουαρίου στο Μέγαρο Μαξίμου όπως αποτυπώθηκε από την ίδια την πλευρά των μπλόκων, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των κτηνοτρόφων και των αγροτών. Παρά τις εβδομάδες κινητοποιήσεων και την ένταση που είχε προηγηθεί, το ραντεβού με τον Κυριάκο Μητσοτάκη κατέληξε χωρίς νέες ουσιαστικές οικονομικές δεσμεύσεις, πέρα από όσα είχαν ήδη ανακοινωθεί, αφήνοντας ανοιχτά βασικά αιτήματα που αφορούν το κόστος παραγωγής, τη φορολογία, το ηλεκτρικό ρεύμα και τη στήριξη μετά τις απώλειες από την ευλογιά των αιγοπροβάτων. Οι εκπρόσωποι της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων μίλησαν ανοιχτά για ανεπαρκές αποτέλεσμα και έθεσαν στο τραπέζι τη συνέχιση των κινητοποιήσεων, ενώ από την κυβερνητική πλευρά ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε τη συζήτηση ειλικρινή αλλά ξεκαθάρισε ότι τα δημοσιονομικά περιθώρια δεν επιτρέπουν την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο υπουργός Τσιάρας. Το κλίμα που αποτυπώθηκε τελικά ήταν αυτό της απογοήτευσης και της αίσθησης ότι, για άλλη μια φορά, οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι άκουσαν γενικές αναφορές σε περιορισμούς και κατανόηση, χωρίς το σαφές οικονομικό σήμα στήριξης που περίμεναν από μια συνάντηση αυτού του επιπέδου. Αιχμηρές δηλώσεις έξω από το Μέγαρο Μαξίμου για να γίνει κινηματικά και στην Ελλάδα ό,τι και στη Γαλλία.
Με αφορμή τη μεγάλη σιδηροδρομική τραγωδία στην Ισπανία της 18ης Ιανουαρίου 2026, η συζήτηση πήγε κατευθείαν στη σύγκριση με τα Τέμπη όχι ως «αγώνας πόνου», αλλά ως σύγκριση κρατικής ικανότητας και θεσμικής αξιοπιστίας. Στην Ισπανία, τα πρώτα στοιχεία μιλούν για εκτροχιασμό και σύγκρουση δύο τρένων υψηλής ταχύτητας με δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, ενώ οι αρχές έδωσαν από την πρώτη στιγμή βάρος στη διάσωση, στην ενημέρωση και στη δέσμευση για πλήρη έρευνα, με ανοικτό το ενδεχόμενο βλάβης στη γραμμή ως βασικής υπόθεσης. Η εκπομπή τόνισε πως η θεμελιώδης διαφορά με τα Τέμπη δεν είναι ότι «εκεί είναι καλύτεροι άνθρωποι», αλλά ότι η δημόσια εικόνα σοβαρότητας, ο συντονισμός και η προσήλωση στην τεκμηρίωση παράγουν, έστω προσωρινά, ένα διαφορετικό κλίμα εμπιστοσύνης, ενώ στην ελληνική περίπτωση το συλλογικό τραύμα μεγάλωσε επειδή μεγάλο μέρος της κοινωνίας ένιωσε ότι η διαφάνεια και η λογοδοσία καθυστέρησαν, θόλωσαν ή επικοινωνιακά μετακινήθηκαν. Δεν ακούσαμε άλλωστε, σε αντίθεση με την ελληνική τραγωδία, τον Ισπανό Πρωθυπουργό να προβλέπει μέσω διαγγέλματος την επόμενη μέρα ότι θα αποτυπωθεί και μάλιστα με λεπτομέρειες στο τελικό πόρισμα.
Μετά τον τεχνητό σάλο που δημιούργησαν οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού για τις αμβλώσεις στην εκπομπή αναλύσαμε σήμερα το επιχείρημα «το σώμα μου, η επιλογή μου» ως καθρέφτη μιας ευρύτερης ιδεολογικής ασυνέπειας που τα τελευταία χρόνια διαβρώνει την εμπιστοσύνη και αφήνει χώρο στον κυνισμό. Το κεντρικό συμπέρασμα ήταν ότι οι κοινωνίες δεν θυμώνουν επειδή διαφωνούν, θυμώνουν επειδή βλέπουν δύο μέτρα και δύο σταθμά: σε μία περίπτωση ( αμβλώσεις ) η αυτοδιάθεση παρουσιάζεται ως απόλυτη, στην άλλη ( εμβόλια covid ) η ίδια αυτοδιάθεση περιορίζεται στο όνομα του συλλογικού καλού, χωρίς μια έντιμη εξήγηση του πότε και γιατί υπερισχύει το ένα έναντι του άλλου. Η συζήτηση έδεσε αυτό το πρόβλημα με την έννοια της «επιστήμης ως αυθεντίας» που άλλοτε γίνεται σημαία και άλλοτε σχετικοποιείται όταν συγκρούεται με πολιτισμικά στρατόπεδα, κάτι που τελικά κάνει τους πολίτες να μην εμπιστεύονται ούτε τη γλώσσα των δικαιωμάτων ούτε τη γλώσσα των ειδικών. Γιατί άραγε ουδείς δεν μιλά για την άμβλωση ως αποτέλεσμα και όχι για το αίτιο και τη ρίζα ευθύνης και μη επαρκούς ενημέρωσης που οδηγεί σε αυτή την «επιλογή»; Εκεί μπήκε και το δημογραφικό ως άβολη πλευρά της κουβέντας: όχι για να ενοχοποιηθεί η προσωπική επιλογή, αλλά για να ειπωθεί ότι μια κοινωνία που μιλά μόνο με όρους δικαιωμάτων και ποτέ με όρους ευθύνης και συνέχειας, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί να διαχειρίζεται αδιέξοδα αντί να τα προλαμβάνει.
Τέλος η εικόνα από το φετινό Νταβός που ψάχνει «το πνεύμα του διαλόγου» παρουσιάστηκε σαν καθρέφτης του νέου ρεαλισμού: λιγότερες «αφηρημένες αξίες», περισσότερη ωμή ανάγνωση ισχύος. Η παρουσία του Τραμπ, η προσδοκία επαφών με κορυφαίους CEO και το γεγονός ότι η ατζέντα του αποτυπώνεται ως κεντρικός άξονας συζήτησης, δείχνουν πώς ένα παγκόσμιο φόρουμ δεν «ερωτεύεται» ή «μισεί», αλλά προσαρμόζεται σε όποιον μπορεί να αλλάξει κανόνες, ροές και ισορροπίες. Η εκπομπή κράτησε την εικόνα του “bending the knee” ως μεταφορά όχι για να δραματοποιήσει, αλλά για να εξηγήσει το πνεύμα της εποχής: η διεθνής ελίτ συνομιλεί με την ισχύ επειδή φοβάται το κόστος της ρήξης, και όταν ο κόσμος συνηθίζει να βλέπει κανόνες να μετατρέπονται σε διαπραγμάτευση, τότε το Νταβός γίνεται λιγότερο «ναός ιδεών» και περισσότερο χρηματιστήριο επιρροής.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
