Είμαστε στον Αέρα – 24/12/2025 | Παραμονή Χριστουγέννων

Η επικαιρότητα σήμερα αναλύεται με μουσικό περιβάλλον τα παραδοσιακά κάλαντα των Χριστουγέννων από όλη την Ελλάδα. Άλλωστε η γέννηση του Χριστού είναι η σπουδαιότερη είδηση των ημερών και προηγείται όλων των υπολοίπων δυσμενών ειδήσεων που υπάρχουν στην καθημερινότητά μας.

Σήμερα σχολιάζουμε το χάσμα μεταξύ δύο κόσμων που υπάρχουν αλλά δεν συνυπάρχουν. Η Ελλάδα των τελευταίων χρόνων μοιάζει να ζει σε δύο παράλληλους κόσμους. Στον έναν, αγρότες βγαίνουν στους δρόμους για το κόστος παραγωγής, για τη γη που δεν αποδίδει πια, για μια ζωή που γίνεται κάθε χρόνο πιο δύσκολη. Στον άλλον, η χώρα καταγράφει θεσμικές επιτυχίες, διεθνή αναγνώριση και την παρουσία Ελλήνων πολιτικών σε κορυφαίες ευρωπαϊκές θέσεις. Και οι δύο εικόνες είναι αληθινές. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συνομιλούν.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις συχνά παρουσιάζονται ως συντεχνιακές ή παρωχημένες. Στην πραγματικότητα, εκφράζουν κάτι βαθύτερο. Δεν είναι μόνο ζήτημα επιδοτήσεων ή τιμών. Είναι ζήτημα ορατότητας και νοήματος. Ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής περιφέρειας αισθάνεται ότι δεν έχει θέση στο αφήγημα της προόδου. Δεν βλέπει τον εαυτό του στον ψηφιακό μετασχηματισμό, στην «πράσινη ανάπτυξη» ή στις μεγάλες ευρωπαϊκές στρατηγικές. Νιώθει ότι παράγει, αλλά δεν μετρά.

Αυτή η αίσθηση δεν είναι καινούργια. Η Ελλάδα, εδώ και δεκαετίες, εγκατέλειψε σταδιακά την αγροτική της βάση χωρίς να τη μετασχηματίσει. Μετά τον πόλεμο, η ύπαιθρος άδειασε για να γεμίσουν οι πόλεις, χωρίς όμως να στηθεί ένα στέρεο παραγωγικό μοντέλο. Αργότερα, με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η αγροτική πολιτική στηρίχθηκε περισσότερο στις επιδοτήσεις παρά στην αναβάθμιση της παραγωγής. Το αποτέλεσμα ήταν μια ύπαιθρος που επιβιώνει, αλλά δεν ευημερεί.

Την ίδια στιγμή, υπάρχει και η άλλη αλήθεια. Η Ελλάδα σήμερα δεν είναι η χώρα της διεθνούς απαξίωσης της προηγούμενης δεκαετίας. Έχει ανακτήσει θεσμική αξιοπιστία, συμμετέχει πιο ενεργά στις ευρωπαϊκές διαδικασίες και βλέπει στελέχη της να αναλαμβάνουν ρόλους με διεθνές βάρος. Αυτές οι εξελίξεις δεν είναι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Αντικατοπτρίζουν μια βελτίωση στη λειτουργία του κράτους και στη σχέση του με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτή η πραγματική θεσμική πρόοδος παρουσιάζεται ως απόδειξη ότι όλα πάνε καλά. Γιατί για πολλούς πολίτες, και ιδιαίτερα για όσους βρίσκονται μακριά από τα κέντρα αποφάσεων, αυτή η πρόοδος δεν μεταφράζεται σε καλύτερη καθημερινότητα. Έτσι δημιουργείται ένα χάσμα. Από τη μία, το κράτος μιλά με τη γλώσσα των δεικτών, των επιτυχιών και των στρατηγικών. Από την άλλη, η κοινωνία μιλά με τη γλώσσα της επιβίωσης.

Δες και άκου ξανά ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στον σύνδεσμο που ακολουθεί.