Είμαστε στον αέρα – 21/5/26 | Κακολύρι 1944 – Χωροταξικό ΑΠΕ – Χορωδία

Επικοινωνία στην αρχή της εκπομπής με τον Βασίλη Σάρλη, Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών, που μας μίλησε για τις επερχόμενες εκδηλώσεις μνήμης «Κακολύρι 1944». Φέτος είναι η πρώτη ουσιαστικά χρονιά που το χωριό θα τιμήσει τη μνήμη ως μέρος του καταλόγου θυσίας των μαρτυρικών χωριών και πόλεων της Ελλάδας — και αυτό από μόνο του έχει ιδιαίτερο βάρος. Ο Πρόεδρος μας μίλησε για τη σημασία της μεταλαμπάδευσης γνώσης στους νεότερους, για την έμπνευση που αντλούν από τους προγόνους και για ένα χρέος που δεν ολοκληρώνεται με μια επέτειο — αλλά τώρα, με αυτή την αναγνώριση, ουσιαστικά ξεκινά. Γιατί η μνήμη που δεν καταγράφεται θεσμικά κινδυνεύει να γίνει μόνο οικογενειακή ιστορία. Και η οικογενειακή ιστορία, χωρίς τη δημόσια διάσταση, σιγά-σιγά χάνεται όπως επίσης χρειάζεται – και είναι θετικό ότι συμβαίνει – η έμπρακτη στήριξη της τοπικής αυτοδιοίκησης και των φορέων για να μεγαλώσει και να διαδοθεί το μήνυμα της Θυσίας.

Από τη μνήμη που οφείλουμε να διαφυλάξουμε, στρεφόμαστε σε ένα θέμα που αφορά το παρόν και το μέλλον του τόπου μας με άμεσο τρόπο: το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, που το ΥΠΕΝ έθεσε σε δημόσια διαβούλευση έως τις 24 Ιουνίου 2026. Για πρώτη φορά η ανάπτυξη των ΑΠΕ εντάσσεται σε ολοκληρωμένο εθνικό χωροταξικό σχεδιασμό — και αυτό είναι βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Τα αιολικά πάρκα απαγορεύονται πλέον οριζόντια σε ολόκληρη την Αττική, στη Μητροπολιτική Περιοχή Θεσσαλονίκης και σε βουνά άνω των 1.200 μέτρων. Σημαντική εξέλιξη και για τη Σκύρο αφού ως νησί μικρότερο των 300 τ.χιλ είναι επίσης στην απαγορευτική ζώνη για τέτοιες επενδύσεις. Τα φωτοβολταϊκά έχουν πλαφόν κάλυψης 1,5% ανά Περιφερειακή Ενότητα. Εισάγονται για πρώτη φορά «Go-to-Areas», δηλαδή ζώνες ταχείας αδειοδότησης σύμφωνα με την ευρωπαϊκή οδηγία RED III.

Όμως το πλαίσιο έχει και σοβαρά τρωτά σημεία που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Η «grandfathering» ρήτρα — δηλαδή η εξαίρεση των ήδη αδειοδοτημένων έργων — είναι τεράστιο κενό: δεκάδες έργα που έχουν ήδη προκαλέσει αντιδράσεις συνεχίζουν ανεπηρέαστα. Ο νόμος αλλάζει το μέλλον αλλά νομιμοποιεί τα ήδη «μπηγμένα» προβλήματα. Οι «Go-to-Areas» αναγγέλλονται χωρίς να έχουν χαρτογραφηθεί — αφήνοντας σημαντική διακριτική ευχέρεια στη διοίκηση. Ο ρόλος των τοπικών κοινωνιών παραμένει συμβουλευτικός και όχι δεσμευτικός. Και το πιο εντυπωσιακό αριθμητικά: τα ενεργά αιολικά μαζί με όσα έχουν λάβει ή αιτηθεί οριστική προσφορά σύνδεσης αθροίζουν περί τα 16 GW, ενώ ο εθνικός στόχος για το 2030 είναι μόλις 8,9 GW. Το σύστημα έχει εγκρίνει σχεδόν διπλάσια ισχύ από αυτή που χρειαζόμαστε — και το νέο χωροταξικό δεν αντιμετωπίζει αυτό το κληροδότημα. Η διαβούλευση ως τις 24 Ιουνίου είναι ευκαιρία — αν αξιοποιηθεί συλλογικά από δήμους, πολίτες και τοπικές κοινωνίες.

Από την ενέργεια και τον σχεδιασμό, σε κάτι που θυμίζει ότι η κοινωνία δεν είναι μόνο προβλήματα και διαβουλεύσεις. Ο Ευριπίδης Κορώνης μας μίλησε για τη χορωδιακή εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 23 Μαΐου, με τη συμμετοχή του Εξωραιστικού Πολιτιστικού Μορφωτικού Περιβαλλοντικού Συλλόγου Κανήθου Χαλκίδας και της χορωδίας Αλιβερίου υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Γιώργου Κοκκίνη. Μίλησε επίσης για μια όμορφη εκδρομή στην περιοχή του Αλιβερίου — που παρουσιάζει έντονο αρχαιολογικό, βιομηχανικό και τουριστικό ενδιαφέρον και αξίζει να γίνει γνωστή σε περισσότερους. Τέτοιες στιγμές υπενθυμίζουν ότι ο πολιτισμός δεν είναι περιθώριο — είναι ο κόλλας που κρατά τις τοπικές κοινωνίες μαζί.

Κλείνουμε με τη γεωπολιτική — και με μια εικόνα που αξίζει να σταθούμε. Μέσα σε λίγες μέρες, ο Σι Τζινπίνγκ υποδέχτηκε στο Πεκίνο πρώτα τον Τραμπ και μετά τον Πούτιν. Δύο επισκέψεις, δύο εντελώς διαφορετικές δυναμικές — και ένας σαφής νικητής. Ο Τραμπ πήγε για εμπόριο: επέστρεψε με δέσμευση της Κίνας να αγοράζει αμερικανικά αγροτικά προϊόντα αξίας 17 δισ. δολαρίων ετησίως — και με ελάχιστα άλλα συγκεκριμένα αποτελέσματα. Δεν υπήρξαν συμφωνίες για εμπόριο τεχνολογίας, για τον πόλεμο με το Ιράν, για τίποτα ουσιαστικό πέρα από μια διακήρυξη «στρατηγικής σταθερότητας». Ο Πούτιν πήγε για συμμαχία: επέστρεψε με κοινή διακήρυξη 47 σελίδων για έναν «πολυπολικό κόσμο», πάνω από 20 συμφωνίες, κοινή επίθεση στο σχέδιο «Golden Dome» και διμερές εμπόριο που έφτασε τα 228 δισ. δολάρια το 2025.

Ο Σι διαπραγματεύεται ταυτόχρονα και με τη Δύση και με τη Ρωσία, κρατώντας θέση υπεράνω των δύο πλευρών. Όπως ανέλυσε ειδικός του Κέντρου Κίνας και Παγκοσμιοποίησης: «Για την Κίνα οι δύο αυτές δυναμικές δεν είναι αντίφαση». Ο Καβάφης θα έγραφε κάτι για τη «διπλωματία του τσαγιού» — και ο Σι κερδίζει και τα δύο φλιτζάνια. Αυτό είναι ίσως το πιο αποκαλυπτικό μάθημα γεωπολιτικής του 2026: η ισχύς δεν ανήκει απαραίτητα σε αυτόν που απειλεί ή σε αυτόν που συμμαχεί — ανήκει σε αυτόν που διατηρεί τις επιλογές του ανοιχτές.

Η συζήτηση με το Βασίλη Σάρλη εδώ :