Είμαστε στον αέρα – 20/5/26 | Στολίσκος Γάζας – Αθλητισμός Δήμου – Λογοδοσία – Τζαβέλλας

Η έντονη ανησυχία χθες για την οσμή στα Νότια Προάστια της Αττικής και τα σενάρια του τι μπορεί να έχει συμβεί, σήμερα κυριάρχησε στον παλμό της μέρας.

Κάθε φορά που ξεκινά ένας νέος «στολίσκος αλληλεγγύης» για τη Γάζα, τα διεθνή media γεμίζουν εικόνες ακτιβιστών, σημαίες και εκκλήσεις περί ανθρωπισμού. Η εικόνα παρουσιάζεται σχεδόν ως παγκόσμια ηθική σταυροφορία. Όμως πίσω από αυτήν υπάρχει ένα ερώτημα που σπάνια τίθεται δημόσια: γιατί ορισμένες ανθρώπινες τραγωδίες γίνονται παγκόσμιο σύμβολο, ενώ άλλες αντιμετωπίζονται με αδιαφορία; Γιατί δεν βλέπουμε αντίστοιχους στολίσκους για τους χριστιανούς της Νιγηρίας που σφαγιάζονται επί χρόνια, για τους Αρμένιους του Ναγκόρνο Καραμπάχ που εκτοπίστηκαν μαζικά, για τις χριστιανικές κοινότητες της Συρίας και του Ιράκ που σχεδόν εξαφανίστηκαν μετά την άνοδο του ISIS, για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν ή τις μειονότητες στο Σουδάν;

Η απάντηση δεν είναι μόνο ανθρωπιστική. Είναι βαθιά πολιτική. Το παλαιστινιακό ζήτημα έχει μετατραπεί εδώ και δεκαετίες σε ιδεολογικό σύμβολο — συνδεδεμένο με αντιδυτική ρητορική, αντι-αποικιακή πολιτική, identity politics και μια κουλτούρα ακτιβισμού με ισχυρή παρουσία στα πανεπιστήμια, τα social media και τις διεθνείς ΜΚΟ. Και εδώ εμφανίζεται η μεγάλη αντίφαση: πολλοί από αυτούς που καταγγέλλουν το Ισραήλ ως «καταπιεστικό κράτος» σιωπούν απέναντι σε καθεστώτα που καταπιέζουν βάναυσα γυναίκες, χριστιανούς και πολιτικούς αντιπάλους. Η Τουρκία, που παρουσιάζεται συχνά ως προστάτιδα δύναμη αυτών των αποστολών, κατέχει παράνομα τη μισή Κύπρο εδώ και δεκαετίες, φυλακίζει δημοσιογράφους και χρησιμοποιεί συστηματικά τον θρησκευτικό συμβολισμό για να επεκτείνει την επιρροή της. Κι όμως, σπάνια βλέπουμε τους ίδιους ακτιβιστές να οργανώνουν διεθνείς καμπάνιες απέναντι στην Άγκυρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άμαχοι στη Γάζα δεν υποφέρουν. Υποφέρουν. Και η ανθρώπινη ζωή έχει την ίδια αξία παντού. Όμως όταν ο ανθρωπισμός λειτουργεί επιλεκτικά, μετατρέπεται σε εργαλείο ιδεολογίας. Και ίσως αυτό είναι το πιο άβολο ερώτημα: μήπως ορισμένοι δεν ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικά, αλλά μόνο για εκείνα που ταιριάζουν στο πολιτικό τους αφήγημα;

Από το παγκόσμιο στο τοπικό — με την ίδια όμως λογική επιλεκτικής ιεράρχησης. Ο Δήμαρχος Κύμης-Αλιβερίου ανακοίνωσε συνάντηση με τον Αναπληρωτή Υπουργό Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση, παρουσία της Βουλευτή Ευβοίας Κωνσταντίνας Καραμπατσώλη. Εκτός από τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα που αναμένουμε και έχουν δρομολογηθεί ( κολυμβητήριο Αλιβερίου και κλειστό Κύμης ) διαβάζουμε για το γήπεδο 7×7 στους Αγίους Αποστόλους, τις υποδομές στίβου στο Δύστο και την αντικατάσταση χλοοτάπητα στα Κριεζά. Κάθε πρωτοβουλία που ενισχύει τον αθλητισμό είναι θετική. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν κινείται ο Δήμος — είναι πώς ιεραρχεί.

Γιατί ενώ σχεδιάζονται νέες υποδομές σε διάφορες περιοχές, οι βασικές ανάγκες λειτουργικότητας του Τσαρπάλειου Αθλητικού Κέντρου — του κύριου πυρήνα αθλητικής δραστηριότητας της κοινότητας Αλιβερίου — παραμένουν ως υποσχέσεις. Οι απαιτούμενες παρεμβάσεις είναι σαφώς μικρότερης κλίμακας και έχουν ήδη αποτυπωθεί με ενδεικτική κοστολόγηση από ενεργά σωματεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το στάδιο στίβου του Δύστου: μετά από πολλές εισηγήσεις κατάλαβαν τελικά ότι χωρίς σωστές προδιαγραφές δεν μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες — άρα θα γίνει χωρίς να χρησιμοποιείται ούτε από σωματεία ούτε για εκδηλώσεις εξωστρέφειας. Το ίδιο το σύστημα e-Kouros που παρουσίασε ο Υπουργός ως εργαλείο «καλύτερου σχεδιασμού αθλητικών πολιτικών» — τα καταρτισμένα σωματεία το γνωρίζουν ήδη. Εύλογα αναρωτιόμαστε: αν υπήρχε ουσιαστική επικοινωνία με τα ενεργά σωματεία της πόλης, δεν θα ήταν ήδη γνωστό;

Αυτό μας φέρνει στο τρίτο θέμα — που είναι στην ουσία η κοινή ρίζα όλων των παραπάνω. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση ότι ο δημόσιος λόγος έχει αδειάσει από ουσία. Οι πολιτικοί μιλούν χωρίς να απαντούν πραγματικά, μετατρέποντας κάθε ερώτηση σε ευκαιρία για έτοιμα συνθήματα ή αποφυγή κόστους. Ένα μέρος της δημοσιογραφίας μοιάζει να έχει χάσει τον ελεγκτικό του ρόλο — λειτουργεί σαν μηχανισμός αναπαραγωγής αφηγημάτων. Το είδαμε στο δημοτικό συμβούλιο με το νερό. Το βλέπουμε στις ειδήσεις όταν πολιτικοί στριμώχνονται ακόμα και από φίλια δημοσιογραφικά πυρά. Όταν φτάνει να δυσφορεί και το «φιλικό» περιβάλλον, αυτό συνήθως σημαίνει ότι η απόσταση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την καθημερινή εμπειρία έχει μεγαλώσει πολύ. Ο πολίτης καταλαβαίνει πότε ακούει επικοινωνία αντί για απάντηση. Και ίσως γι’ αυτό σήμερα εκτιμά περισσότερο κάποιον που λέει «δεν ξέρω» ή «κάναμε λάθος». Ακούγεται σχεδόν παράξενο — επειδή έχει γίνει σπάνιο.

Κλείνουμε με τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Τζαβέλλα, ο οποίος επικαλείται τη διάκριση των εξουσιών για να μην εμφανιστεί στη Βουλή στο πλαίσιο της υπόθεσης υποκλοπών. Τυπικά υπάρχει νομικό επιχείρημα: η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και δεν υπάγεται σε κοινοβουλευτικό έλεγχο όπως οι υπουργοί. Το πρόβλημα όμως δεν είναι το νομικό επιχείρημα αφ’ εαυτού — είναι η επιλεκτική επίκλησή του. Στην Ελλάδα η «διάκριση των εξουσιών» εμφανίζεται συχνά όταν βολεύει. Όταν η Βουλή λειτουργεί ως προέκταση της εκτελεστικής ή όταν δικαστικοί παράγοντες παρεμβαίνουν δημόσια σε πολιτικά ζητήματα, σπάνια ακούγεται τόσο έντονα το επιχείρημα περί θεσμικών ορίων.

Η κριτική δεν αφορά αφηρημένα την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Αφορά μια συγκεκριμένη εισαγγελική στάση σε μια εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση — παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων, πιθανή χρήση κατασκοπευτικού λογισμικού. Δηλαδή ζήτημα δημοκρατίας και κρατικής λειτουργίας. Όταν ένας ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός αποφασίζει ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση σε μια τέτοια υπόθεση, αυτό υπόκειται σε δημόσια κριτική. Άλλο η ανεξαρτησία της δικαστικής κρίσης και άλλο η πλήρης απουσία λογοδοσίας για επιλογές που επηρεάζουν το δημόσιο συμφέρον. Και ακριβώς επειδή η υπόθεση των υποκλοπών δεν έκλεισε ποτέ πειστικά στη συνείδηση της κοινωνίας, η αποφυγή εμφάνισης ενισχύει την αίσθηση ότι κάποιος δεν θέλει να υποστεί τον έλεγχο που του αναλογεί.

Δείτε και ακούστε την εκπομπή εδώ :