Είμαστε στον αέρα – 13/5/26 | Hλιούπολη – Nερό Aλιβερίου/ΔΕΥΑΚΑ

Τραγωδία στην Ηλιούπολη με δύο 17χρονες που έπεσαν από ταράτσα πολυκατοικίας. Η μία άφησε πίσω της ένα σημείωμα προς τους γονείς της. Μέσα σε λίγες γραμμές δεν περιέγραψε μόνο προσωπική απόγνωση — αποτύπωσε έναν φόβο που μοιάζει όλο και πιο γνώριμος σε πολλούς νέους ανθρώπους: τον φόβο της αποτυχίας, της οικονομικής ανασφάλειας, ενός μέλλοντος που δεν υπόσχεται ζωή αλλά διαρκή δοκιμασία.

Καμία ανθρώπινη τραγωδία δεν εξηγείται εύκολα, ούτε χωρά σε απλοϊκά συμπεράσματα. Όμως ορισμένες φράσεις λειτουργούν σαν καθρέφτης μιας εποχής. Όταν ένα παιδί μιλά για το αύριο με όρους άγχους, επιβίωσης και αδιεξόδου, δεν ακούμε μόνο τη δική του αγωνία. Ακούμε και κάτι βαθύτερο για τον κόσμο που χτίσαμε. Μεγαλώνουμε σε κοινωνίες που συχνά μαθαίνουν στους ανθρώπους από νωρίς να βλέπουν τον εαυτό τους σαν βιογραφικό, σαν βαθμολογία, σαν παραγωγική μονάδα. Η ζωή οργανώνεται σε επιδόσεις και αποδείξεις αξίας — σαν να πρέπει διαρκώς να αποδεικνύεις ότι δικαιούσαι χώρο, ασφάλεια, αξιοπρέπεια. Οι Πανελλήνιες, η εργασία, η οικονομική επιβίωση δεν παρουσιάζονται ως στάδια εμπειρίας, αλλά ως φίλτρα επιβίωσης. Και φυσικά η συζήτηση μεγαλώνει αν σκεφθούμε ότι από το 2021 ως σήμερα οι αυτοκτονικές τάσεις και τα περιστατικά αυτοτραυματισμού έχουν αυξηθεί κατά 31,6 %.

Ο άνθρωπος δεν είναι λογιστικό μέγεθος. Δεν είναι μόνο μέλλον, παραγωγικότητα ή κοινωνική θέση. Είναι σχέση, παρουσία, ανάγκη για νόημα και αποδοχή. Και ίσως εκεί βρίσκεται η ουσία: όχι στο να καταγγείλουμε γενικά και αόριστα, αλλά στο να αναρωτηθούμε πιο συγκεκριμένα — τι κόσμο παραδίδουμε στους νεότερους; Έναν κόσμο όπου η ζωή είναι μόνο ανταγωνισμός; Ή έναν κόσμο όπου υπάρχει χώρος και για αποτυχία χωρίς συντριβή, για αβεβαιότητα χωρίς ντροπή, για ύπαρξη χωρίς διαρκή αξιολόγηση; Η τραγωδία στην Ηλιούπολη δεν είναι απλώς μια είδηση. Είναι μια δύσκολη υπενθύμιση: ότι πίσω από αριθμούς, εξετάσεις και κοινωνικές νόρμες υπάρχουν άνθρωποι. Και ότι το πιο επείγον ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα πετύχουν τα παιδιά μας — αλλά πώς θα μπορέσουν να αισθανθούν ότι η ζωή τους αξίζει, ακόμη και όταν φοβούνται.

Στο Αλιβέρι μια ανακοίνωση, στις 12 Μαΐου 2026, κυκλοφόρησε από τη ΔΕΥΑΚΑ με τίτλο «Νέες αναλύσεις νερού επιβεβαιώνουν ότι δεν είναι επικίνδυνο για ανθρώπινη κατανάλωση». Και μέσα στο κείμενο, μια φράση που αξίζει να σταθούμε: «Υπενθυμίζεται ότι δεν προκύπτει ένδειξη ότι το νερό ήταν ή είναι επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία». Αυτή η πρόταση δεν είναι απλώς εσφαλμένη. Είναι αντιφατική με κάθε επίσημο έγγραφο που έχει παραχθεί τα τελευταία δύο χρόνια.

Το χρονικό είναι τεκμηριωμένο και αδιαμφισβήτητο. Τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο 2024 η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας εντόπισε στον Κάραβο Υδράργυρο και Μόλυβδο σε υπέρβαση — παράμετροι άμεσης επίπτωσης στη δημόσια υγεία, όχι ενδεικτικές. Τον Ιανουάριο 2025 η Περιφέρεια ζήτησε πλήρη απαγόρευση χρήσης νερού για πόση, η περιοχή κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και εστάλη Έκθεση Υγειονομικής Παράβασης στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Χαλκίδας. Τον Φεβρουάριο 2025 ο υπουργός Λιβάνιος ενέκρινε 1,5 εκατ. ευρώ. Τον Αύγουστο 2025 το ΥΠΕΝ ενέκρινε άλλα 1,75 εκατ. ευρώ για τον αγωγό Παραμεριτών — έργο σχεδιαζόμενο από το 1999. Σύνολο έκτακτης χρηματοδότησης: 3,25 εκατ. ευρώ.

Το ερώτημα που δεν απαντάται είναι απλό: αν το νερό δεν ήταν ποτέ επικίνδυνο, γιατί χρειάστηκαν 3,25 εκατ. ευρώ έκτακτης χρηματοδότησης; Γιατί στάλθηκε η υπόθεση στον Εισαγγελέα; Και γιατί η σύσταση αποφυγής πόσης παραμένει ακόμη σε ισχύ — ενώ ο τίτλος της ανακοίνωσης λέει ότι δεν είναι επικίνδυνο; Αυτές οι δύο προτάσεις δεν μπορούν να συνυπάρχουν λογικά.

Η σημερινή ανακοίνωση χρησιμοποιεί επιλεκτικά απόσπασμα από το έγγραφο της Περιφέρειας της 7ης Φεβρουαρίου 2025 — παραλείποντας ότι το ίδιο έγγραφο απαιτεί «άμεσες επανορθωτικές ενέργειες με χρονοδιάγραμμα» και «άμεση ενημέρωση των καταναλωτών». Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Δήμαρχος σε παλαιότερη δήλωση στο συμβούλιο λογοδοσίας του Δήμου κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι «επιλέγει από τα έγγραφα όσες αλήθειες χρειάζεται». Σήμερα η ίδια η δημοτική αρχή κάνει ακριβώς αυτό με το ίδιο έγγραφο.

Υπάρχει επίσης το επιχείρημα που επαναλαμβανόταν σε κάθε δημοτικό συμβούλιο: «Τριάντα χρόνια πίνατε το ίδιο νερό και δεν είχατε πρόβλημα». Αυτή η φράση έχει δύο ερμηνείες, και οι δύο καταδικαστικές: είτε το νερό ήταν πάντα έτσι και κανείς δεν έκανε τίποτα για δεκαετίες — άρα παραδέχεσαι χρόνια αμέλεια — είτε κάτι άλλαξε και δεν διερευνήθηκε ποτέ τι και πότε.

Πίσω από τα νούμερα και τα έγγραφα υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν μετράται σε mg/L. Οι κάτοικοι του Αλιβερίου αγόραζαν εμφιαλωμένο νερό από την τσέπη τους για μήνες. Τα παιδιά στο 1ο Λύκειο πλησίαζαν βρύσες με νερό που η Περιφέρεια είχε βρει εκτός ορίου. Η κοινωνική εμπιστοσύνη δεν αποκαθίσταται με μία ανακοίνωση. Αποκαθίσταται με διαφάνεια, με παραδοχή, με χρονοδιάγραμμα και με διάλογο. Τίποτα από αυτά δεν υπάρχει στη σημερινή ανακοίνωση.

Ακούστε όλη την εκπομπή εδώ: