Είμαστε στον αέρα – 30/3/26 | ΠΑΣΟΚ μετά το συνέδριο – Τέμπη & δίκη – Αθλητικό Αλιβέρι – Μαρινέλλα
Επανεκκίνηση στην εκπομπή μετά από μία εβδομάδα και η συζήτηση ξεκίνησε με το 4ο Τακτικό Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το οποίο έκλεισε με ομόφωνη πολιτική διακήρυξη, ευρεία υπερψήφιση καταστατικών αλλαγών και καθαρό μήνυμα αυτόνομης πορείας, χωρίς σενάρια συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Ως προς αυτό, η ηγεσία πέτυχε τον άμεσο στόχο της: να περιορίσει την εικόνα εσωστρέφειας και να εμφανίσει ενότητα και οργανωτική συνοχή. Το συνέδριο, δηλαδή, λειτούργησε ως εσωτερική εκεχειρία και ως σήμα συσπείρωσης προς τα έξω.
Το βαθύτερο όμως πολιτικό ερώτημα δεν ήταν αν αποφεύχθηκε η ρήξη, αλλά αν παρήχθη πραγματική αυτογνωσία. Εκεί το αποτύπωμα ήταν πιο αδύναμο. Η πιο ειλικρινής ίσως διατύπωση ήρθε από τον Χάρη Δούκα, όταν έθεσε το κρίσιμο ζήτημα του πώς θα εμπιστευτεί ξανά η κοινωνία το ΠΑΣΟΚ ως δύναμη διακυβέρνησης. Αυτό δείχνει ότι ακόμα και μέσα στο ίδιο το κόμμα αναγνωρίζεται πως το πρόβλημα δεν είναι μόνο η φθορά της κυβέρνησης, αλλά και η δική του ατελής πειστικότητα ως εναλλακτική εξουσία. Από την άλλη, παρεμβάσεις όπως εκείνη του Πάρι Κουκουλόπουλου, με συγκεκριμένες αιχμές στην περιφερειακή ανάπτυξη, στο ιδιωτικό χρέος και στην ενεργειακή δημοκρατία, έδειξαν ότι υπάρχουν μέσα στο κόμμα φωνές που προσπαθούν να χτίσουν πιο συγκεκριμένη κυβερνητική πρόταση. Το ζήτημα είναι ότι αυτές οι νύξεις δεν έγιναν το κεντρικό πολιτικό αποτύπωμα του συνεδρίου ενώ το ΠΑΣΟΚ για ακόμη μια φορά δεν απέδειξε με πλήρη καθαρότητα πώς ακριβώς θα μετατρέψει τη συσπείρωση σε πλειοψηφικό ρεύμα κι επομένως σε δυναμική εξουσίας.
Το δεύτερο θέμα της εκπομπής αφορούσε τη δίκη για τα Τέμπη, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει μέσα σε ένα κλίμα οργής, καχυποψίας και έντασης, αλλά και με πολύ σοβαρά ερωτήματα για τους όρους δημοσιότητας και πρόσβασης. Η πρώτη συνεδρίαση στη Λάρισα διακόπηκε και αναβλήθηκε, καθώς η αίθουσα δεν μπορούσε να χωρέσει τους εμπλεκόμενους, τις οικογένειες, τους δικηγόρους και τους δημοσιογράφους, με αποτέλεσμα να καταγραφούν έντονες αντιδράσεις για την ακαταλληλότητα του χώρου. Αυτό δεν είναι μια δευτερεύουσα οργανωτική λεπτομέρεια. Σε μια υπόθεση τέτοιας ιστορικής και κοινωνικής βαρύτητας, η επιλογή των συνθηκών διεξαγωγής δεν είναι ουδέτερη. Επηρεάζει άμεσα το επίπεδο δημοσιότητας, τη δυνατότητα παρακολούθησης και τελικά τη σχέση της κοινωνίας με την ίδια τη δικαιοσύνη.
Εδώ ακριβώς εντάσσεται και η έντονη κριτική για την κυβερνητική στάση. Η τοποθέτηση του Γιώργου Φλωρίδη ότι στην αίθουσα θα μπαίνουν «όσοι προβλέπει ο νόμος» προκάλεσε νέα αντίδραση, γιατί σε ένα τόσο τραυματικό και εμβληματικό γεγονός η κοινωνία δεν ζητά τυπική συμμόρφωση αλλά ουσιαστική διαφάνεια. Γι’ αυτό και το αίτημα για ζωντανή μετάδοση της δίκης δεν είναι υπερβολή ούτε τηλεοπτικοποίηση της δικαιοσύνης. Είναι αίτημα δημοκρατικής ορατότητας, ώστε να μην καταλήξει μια από τις σοβαρότερες δίκες της μεταπολίτευσης να εξελιχθεί ασφυκτικά, σχεδόν μακριά από το ευρύ βλέμμα της κοινωνίας. Η ανησυχία αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι η πολύκροτη υπόθεση αφορά 57 νεκρούς και έχει μετατραπεί σε κεντρικό ερώτημα λογοδοσίας για το κράτος. Πάντως για τον ορισμό νέας ημερομηνίας, ήτοι την …πρωταπριλιά, οι συμβολισμοί δεν θα αργήσουν να γίνουν.
Το τρίτο θέμα είχε έναν διαφορετικό τόνο, αλλά όχι μικρότερη σημασία. Οι αθλητικές επιτυχίες για το Αλιβέρι δεν είναι απλώς ευχάριστες ειδήσεις. Είναι υπενθύμιση ότι η τοπική κοινωνία διαθέτει δυνάμεις, ταλέντο και σωματεία που παράγουν αποτέλεσμα, συχνά μάλιστα σε συνθήκες που δεν είναι οι ιδανικές. Ο ΓΑΣ Ατρόμητος Αλιβερίου επέστρεψε το Σάββατο 28/3 από τη Νέα Αρτάκη με τέσσερα χρυσά, τρία αργυρά και τέσσερα χάλκινα μετάλλια, μαζί με πλήθος ατομικών ρεκόρ, επιβεβαιώνοντας μια σταθερά ανοδική πορεία και δείχνοντας ότι υπάρχει αθλητικό βάθος και δουλειά στη βάση. Την ίδια στιγμή, ο Ταμυναϊκός εξασφάλισε μαθηματικά το πρωτάθλημα Εύβοιας έξι αγωνιστικές πριν το τέλος, επιστρέφοντας στη Γ’ Εθνική έπειτα από εννέα χρόνια.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Final 4 του Κυπέλλου μπάσκετ Στερεάς Ελλάδας στο Αλιβέρι και η εξαιρετική πορεία του Αστέρα Αλιβερίου, που παραμένει αήττητος με 20 στις 20 νίκες, δεν πρέπει να διαβαστούν μόνο ως αθλητικό καμάρι. Πρέπει να διαβαστούν και ως πολιτική υπενθύμιση. Ότι μια πόλη δεν αρκεί να προσφέρει στη νεολαία τα ελάχιστα. Όταν υπάρχουν τέτοιες επιδόσεις, τέτοιες ομάδες και τέτοια κινητοποίηση, τότε αυξάνεται και η υποχρέωση της τοπικής κοινωνίας και της αυτοδιοίκησης να εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες, καλύτερες εγκαταστάσεις και πιο σοβαρή επένδυση στον αθλητισμό. Γιατί η επιτυχία δεν πρέπει να είναι απλώς αφορμή πανηγυρισμού. Πρέπει να γίνεται αφορμή διεκδίκησης.
Η εκπομπή έκλεισε με την απώλεια της Μαρινέλλας, που έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 28 Μαρτίου 2026, σε ηλικία 87 ετών, έπειτα από μακρά επιβάρυνση της υγείας της μετά το σοβαρό εγκεφαλικό που είχε υποστεί στη σκηνή το 2024. Η οικογένειά της ανακοίνωσε ότι κατέληξε στο σπίτι της και η κηδεία της ορίστηκε για την Τρίτη 31 Μαρτίου στην Αθήνα. Όμως ο αποχαιρετισμός της δεν είναι απλώς ένα πολιτιστικό γεγονός. Είναι το τέλος μιας ολόκληρης εποχής του ελληνικού τραγουδιού.
Η Μαρινέλλα δεν ήταν μόνο μια μεγάλη φωνή. Ήταν μια μορφή που συμπύκνωσε κάτι βαθύτερο από την εμπορική επιτυχία ή τη διασημότητα. Από την πορεία της δίπλα στον Στέλιο Καζαντζίδη μέχρι την αυτόνομη καλλιτεχνική της διαδρομή, από τις μεγάλες λαϊκές επιτυχίες μέχρι τη σκηνική της παρουσία ως απόλυτης ερμηνεύτριας, απέδειξε ότι το τραγούδι μπορεί να είναι ταυτόχρονα λαϊκό, απαιτητικό και βαθιά ανθρώπινο. Και εδώ ίσως βρίσκεται το πιο σημαντικό αποτύπωμά της: μας υπενθυμίζει ότι η καλή μουσική δεν είναι διακόσμηση, αλλά μνήμη, ταυτότητα και αντίσταση απέναντι στην ευκολία και στη φτήνια. Με τη Μαρινέλλα φεύγει μια Ελλάδα που ήξερε να ακούει με βάθος. Και μαζί μένει το ερώτημα αν εμείς σήμερα ξέρουμε ακόμη να ξεχωρίζουμε το μεγάλο από το εφήμερο.
Ακούστε και δείτε ολόκληρη τη σημερινή εκπομπή στο παρακάτω βίντεο :
